ایرج گلشنی
طي چند روز اخير شاهد سقوط آزاد دلار بوديم كه براي ما بسيار خوشايند بود. از اين كه ديديم كه بالاخره دلار در برابر ريال كم آورد و وادار به عقب‌نشيني شد، بسيار خرسنديم؛‌ كما اين كه همچنان نگرانيم كه مبادا ريال دوباره قافيه ببازد و از غافله عقب بماند. و بسيار علاقه‌منديم كه ريال همچنان مقاومت كند و در قدم اول مانع صعود ارز و در قدم بعدي موجب شكست و عقب‌نشيني مكرر آن بشود.نكته اي كه در اين باره حائز اهميت است و اشاره به آن مناسبت دارد، رضايت مردم و رسانه‌ها از موفقيت دولت سيزدهم در اين روزهاي اخير در برابر ارز مهاجم است. خبر ريزش دلار و قوت گرفتن ريال، بسيار بازتاب داشت و مردم با اميد به اين خبر نگاه  و آن را براي همديگر تحليل مي‌كردند و در نهايت، لبخند رضايت از  دولت بود كه مي‌توانستي بر لب‌هاي مردم ببينيد. لبخندي همراه با سپاس و قدرداني. نكته اين است كه مردم با دولت دشمني ندارند. مردم با هيچ دولتي دشمني نداشته و ندارند؛ زيرا دشمني با دولت، هدف آن‌ها نيست؛ بلكه هدف آن‌ها تامين معاش خانواده است كه هم لبخند خانواده را ببينند و هم احساس شرمندگي نكنند. اين است كه منطق مردم براي مواجهه با رفتار دولتي‌ها مشخص است: هر دولتي خوب كار كند و موفقيت را به سفره مردم هديه كند، مورد احترام و تاييد است و هر دولتي كه نتواند خوب كار كند و باعث كوچك شدن سفره خانواده ها و شرمندگي سرپرست خانواده‌ها بشود، مورد نكوهش. معادله بسيار ساده است. موضع‌گيري بسيار روشن است؛ «خوب كار كن، موفق عمل كن و رضايت بگير».اما اگر دولتي مي‌آيد و نمي‌تواند كار خوب بكند و همه كاسه كوزه‌ها را سر دست موهوم بيگانه مي‌شكند و سعي مي‌كند با بهانه آوردن، خودش را از گناه ناتواني تبرئه كند، مورد تاييد و رضايت مردم نيست. درك اين نكته نمي‌تواند سخت باشد. بنابراين دو سوگيري غلط است:اول:‌اگر مردم را به ناسپاسي متهم كنيد، كار غلطي انجام شده است و جز جداكردن مردم از دولت و قراردادن قشري در برابر قشر ديگر كاري نكرده‌ايد.دوم: تقصير با به گردن دست‌هاي بيگانه انداختن غلط است. هيچ كس شك ندارد كه ما در جنگ نرم و اقتصادي هستيم. رهبر معظم انقلاب اين را براي همه ما تبيين فرمودند؛ ديگر نياز نيست كس ديگري اين را بهانه كند و همه چيز را به گردن ديگران بيندازد و خودش را كنار بكشد. به طور طبيعي كار دشمن، دشمني است و ما به اين امر واقفيم؛ اما كار مسئولان هم مقاومت، كارآيي، تلاش و تدبير و اجراي جهادي است تا دشمن را به عقب براند. مانند سيلي كه ريال به گوش دلار نواخت، سيلي به گوش دشمن بنوازند و او را به زانو در بياورند. دشمن، يك تهديد است و كار مسئول لايق، پشت دشمن پنهان شدن و تقصير را به گردن دشمن انداختن نيست؛ بلكه تبديل كردن تهديد به فرصت، كار يك مسئول متعهد و متخصص است.