نقدی بر سیاست فرزندآوری بدون تأمین شغل و درآمد
محمد ساوالان پور- در تقویم روز 30 اردیبهشت ماه بنام «روز ملی جمعیت» نامگذاری گردیده است و ویژه برنامه های امسال نیز این هفته با شعار «سهم من از جوانی ایران» از تاریخ 24 لغایت 30 اردیبهشت ماه برگزار می گردد.جمعیت و نیروی مولد و جوان به عنوان یکی از پایه های اصلی قدرت و رشد اقتصادی و اجتماعی کشورها محسوب می شود بطوری که قدرت و توسعه هر کشور در رابطه با نیروی انسانی و جمعیت معنا پیدا می کند و حرکت به سمت توسعه همه جانبه نیاز جدی به توسعه و ارتقاء سرمایه انسانی دارد. نرخ جوانی جمعیت در فرآیند توسعه نقش بسیار مهم و استراتژیکی ایفا می نماید بطوری که سرمایه انسانی مولد می تواند در بحران ها و بزنگاه های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی ضامن بقا و تعیین کننده کفه قدرت باشد.بدیهی است بهره مندی از این فرصت مستلزم مدیریت صحیح و استفاده بهینه از امکانات بالقوه جمعیت فعال کارگری و اقتصادی می باشد و انتظار می رود مسیر سازندگی، شکوفایی و بالندگی کشور با برنامه ریزی های اقتصادی، کار آفرینی و اشتغال زایی همراه با اتخاذ سیاست های حمایتی و ترغیب فرزندآوری، برای جمعیت فعال و مولد فراهم گردد.
امروزه یکی از چالش های مهم در سطح دنیا و به تبع آن کشور ما نقص در چرخه زادآوری است که در آینده ای نزدیک سبب آسیب های اساسی همچون افزایش سن ازدواج، رشد نرخ سالمندی، تکثر بازنشستگی، کمبود نیروی کار، کاهش رشد جمعیت کشور و در نهایت پیری جمعیت خواهد گردید. در گذشته به سبب به اجرا درآمدن سیاستهای اشتباه و عدم ایجاد توازن جمعیتی، یکی از چالش های مهم آینده کشور کمبود جمعیت جوان و اضافه شدن سالمندان به بدنه اجتماع است که ضمن ایجاد بحران سالخوردگی، مسبب وقفه در چرخه توسعه کشور و تحمیل هزینه های متعدد، هنگفت و غیرقابل جبران فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی می باشد.
در طی دهه های گذشته سیاست های بالادستی و همچنین برنامه ریزی ها و سوگیری های کارشناسی نشده سبب گردیده که کشور تحولات متعددی در حوزه جمعیت و فرآیند فرزندآوری تجربه کند بطوریکه در حال حاضر اقدامات لازم در خصوص جوانی جمعیت جزو مسائل راهبردی کلان کشور گردیده است.در طی دهه های گذشته به سبب فرهنگ سازی اشتباه و الگوهای رفتاری ناکارآمد، نرخ باروری کاهش و به تبع آن با تغییر در ساختار خانواده و کمرنگ شدن نقش حامیان خانوادگی، زوج های جوان نیز به طور طبیعی دچار فوبیای تنهایی در مسیر فرزندآوری و فرزندپروری گردیده اند که در صورت ادامه این روند این بحران در سال های آتی نیز حادتر دنبال خواهد شد، البته وجود باورها و نگرش های ناصحیح خانواده ها و زوجین به داشتن فرزند را نیز نمی توان نادیده گرفت بطوریکه در بسیاری از این خانواده ها حتی با وجود رفاه نسبی نیز اقبالی به بچه دار شدن شاهد نیستیم و ترویج تفکرات غلط فرهنگی نیز سبب گردیده بچه دار شدن
امروزه یکی از چالش های مهم در سطح دنیا و به تبع آن کشور ما نقص در چرخه زادآوری است که در آینده ای نزدیک سبب آسیب های اساسی همچون افزایش سن ازدواج، رشد نرخ سالمندی، تکثر بازنشستگی، کمبود نیروی کار، کاهش رشد جمعیت کشور و در نهایت پیری جمعیت خواهد گردید. در گذشته به سبب به اجرا درآمدن سیاستهای اشتباه و عدم ایجاد توازن جمعیتی، یکی از چالش های مهم آینده کشور کمبود جمعیت جوان و اضافه شدن سالمندان به بدنه اجتماع است که ضمن ایجاد بحران سالخوردگی، مسبب وقفه در چرخه توسعه کشور و تحمیل هزینه های متعدد، هنگفت و غیرقابل جبران فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی می باشد.
در طی دهه های گذشته سیاست های بالادستی و همچنین برنامه ریزی ها و سوگیری های کارشناسی نشده سبب گردیده که کشور تحولات متعددی در حوزه جمعیت و فرآیند فرزندآوری تجربه کند بطوریکه در حال حاضر اقدامات لازم در خصوص جوانی جمعیت جزو مسائل راهبردی کلان کشور گردیده است.در طی دهه های گذشته به سبب فرهنگ سازی اشتباه و الگوهای رفتاری ناکارآمد، نرخ باروری کاهش و به تبع آن با تغییر در ساختار خانواده و کمرنگ شدن نقش حامیان خانوادگی، زوج های جوان نیز به طور طبیعی دچار فوبیای تنهایی در مسیر فرزندآوری و فرزندپروری گردیده اند که در صورت ادامه این روند این بحران در سال های آتی نیز حادتر دنبال خواهد شد، البته وجود باورها و نگرش های ناصحیح خانواده ها و زوجین به داشتن فرزند را نیز نمی توان نادیده گرفت بطوریکه در بسیاری از این خانواده ها حتی با وجود رفاه نسبی نیز اقبالی به بچه دار شدن شاهد نیستیم و ترویج تفکرات غلط فرهنگی نیز سبب گردیده بچه دار شدن