امیر ثامنی-  مهندسان مشاور ستیران با دورنمای درازمدت 20 و 30‌ساله و با توجه به آنکه سال 1351 را سال عطف این مطالعه در نظر گرفته بودند، افق‌های گزیده این مطالعات به ترتیب در سال‌های 1371 و 1381 قرار داده شد. با این وجود در مطالعات طرح پایه برای اغلب شاخص‌های اصلی، پیش‌بینی سال 1391 (40 سال بعد) نیز صورت گرفته بود. در این مطالعات ارزشمند که از چند ویژگی ممتاز از‌جمله آینده‌نگری تحولات آتی و اقتضائات مترتب بر آن، جامعیت کارآمد و توجه به همه ابعاد و وجوه توسعه ملی و منطقه‌ای و محلی، اجتناب از کلی‌گویی و تعیین تکلیف مقتضیات جغرافیایی بسیاری از راهبردها و سیاست‌ها و وجود برش‌های بخشی و منطقه‌ای برای ایفای نقش هر‌چه بهتر به عنوان نقشه راه ملاک عمل تصمیم‌گیران برخوردار بوده است، آسیب‌ها و چالش‌های فراروی سرزمین به درستی شناسایی و تحلیل شده و متناسب با رویکرد کلان «صنعتی‌سازی» و «شهری‌سازی» جامعه ایران، پیشنهادها و پیش‌بینی‌های بسیار خوبی برای توسعه متوازن و پایدار کشور ارائه شده است.
 برخی از مهم‌ترین پیشنهادها و پیش‌بینی‌های این مطالعات عبارت بودند از: - جمعیت ایران در سال 1391، 60 میلیون نفر خواهد بود که احتمالا در سال 1381 نیز قابل دستیابی است
- جمعیت منطقه شهری تهران در سال 1391 به 11 میلیون نفر خواهد رسید
- تأکید بر تداوم توسعه‌محور غرب کشور (محور توسعه خوزستان – آذربایجان)‌ برای اسکان جمعیت و استقرار صنایع و سایر فعالیت‌ها
- کنترل آمرانه مهاجرت به سوی شهرها (جواز اقامت) و جلوگیری مهاجرت از روستاها
- پیش‌بینی اقداماتی عامدانه به سود شهرهای متوسط واقع در خارج از محورهای اصلی توسعه مانند زاهدان، بیرجند، شاهرود، اردبیل، فسا، یزد و... .
- قطب‌سازی در شهرهای کوچک از طریق استقرار خدمات گوناگون و ایجاد بهبود در امر راه‌های ارتباطی و ایجاد مشاغل متنوع در آنها
- ایجاد چهار بانک توسعه منطقه‌ای در شهرهای مشهد، اصفهان، شیراز و کرمانشاه
- ایجاد نظامی از 12 شهر اصلی که هر یک از آنها بتوانند تا سال 1391 نیم تا دو میلیون نفر جمعیت داشته باشند و به عنوان مراکز مسلط منطقه‌ای عمل کنند که این شهرها عبارت‌اند از: پنج پایتخت منطقه‌ای موجود (اصفهان، تبریز، مشهد، شیراز و اهواز)، یک پایتخت منطقه‌ای جدید در ناحیه‌ای نسبتا پر‌جمعیت (کرمانشاه)، سه مرکز جاذب منطقه‌ای (بندر‌عباس، کرمان و زاهدان) در مناطق کم‌جمعیت، سه مرکز تقویتی توسعه منطقه‌ای در متراکم‌ترین نواحی کشور (رضائیه، رشت، آمل، ساری و شاهی)
- عدم تمرکز توسعه شهری در داخل منطقه شهری به‌ویژه محور تهران- کرج
- نگه‌داشتن جمعیت ساحل‌‌نشین از طریق مدرنیزه‌کردن وسایل تولید و ذخیره و توزیع
- توسعه بنادر کشور با تأکید بر بندر شاهپور (بندر امام خمینی فعلی) و بندرعباس