ایرج گلشنی- شنبه شب، رييس سازمان بنادر و دريانوردي در برنامه رهيافت راديو اقتصاد دقايقي سخن گفت. چنان در اين چند دقيقه از رشد و توسعه دريايي ايران سخن گفت كه من به سند ابلاغي مقام معظم رهبري شك كردم. با خود انديشيدم كه وقتي ما در اين چند ساله اين همه پيشرفت شگرف داشته‌ايم و در توسعه دريايي و بندري به اين همه موفقيت رسيده‌ايم، پس چرا مقام معظم رهبري اين همه در باره دريا تاكيد كردند؟ چرا فرمودند كه «هنوز به توسعه دريايي توجه لازم نشده  است؟» چرا به مجمع دستور مي دهند كه سند توسعه دريايي بنويسد؟ چرا اين سند را ابلاغ مي كند؟ خلاصه از حرف هاي جناب صفايي سر در نياوردم. ايشان در راديو اقتصاد –برنامه رهيافت- تاكيد داشتند كه بندر عباس به چنان رشد و توسعه‌اي رسيده است كه نگو و نپرس! اما اشاره نكرد كه بنادر ما تبديل شده‌اند به انباري كالاهاي متروكه . و نيز نگفت كه اگر بندرعباس را رها مي كرديم و به دست خود مردم مي‌سپرديم اكنون بندرعباس خيلي بزرگ تر، تميزتر و باشكوه‌تر شده بود. حداقل بنادرش به انباري تبديل نمي‌شد. اين است كه ما مانده‌ايم و دم خروس و قسم حضرت عباس‌شان كه نمي‌دانيم كدام را باور كنيم. 
بارها توضيحات دولتي‌ها را شنيده‌ايم. در نگاه اينان، هيچ مشكلي وجود ندارد و همه چيز گل و بلبل است. كتمان واقعيت وضعيت موجود، جزو شخصيت وجودي آن‌هاست. 
از ديگر ويژگي‌هاي دولتي ها، وقت كشي است. زمان براي يك فعال در بخش خصوصي، حكم طلا را دارد. اگر زمان از دست بدهد، چيزي عايدش نمي‌شود و حتا ضرر هم مي كند. اين است كه به زمان اهميت مي‌دهد و خودش را مي كشد تا زمان را نكشد. به موقع تصميم مي‌گيرد و به موقع اجرا مي كند. براي اجرا لوازمش را از زير سنگ هم كه شده پيدا مي‌كند. به قول معروف، كفش و عصاي آهني دارد. مي‌دود تا به موقع برسد.