ایرج گلشنی- یک دهه از بیان رهبر انقلاب اسلامی درباره مَکُران مبنی بر این که «مکُران گنج پنهان» است، می گذرد. طی این مدت بسیار طولانی انتظار می رفت که حسب امر ولی، تلاش همه جانبه ای برای احیا، بهسازی و توسعه سواحل مکُران شکل بگیرد و نعمات این گنچ پنهان به مردم ایران برسد؛ اما هیچ خبری انگار نیست و قرار نیست خبری هم اتفاق بیفتد.  در این رابطه، سال هاست که پی گیریم و از هر کسی که اطلاع یا تاثیری داشت، سراغ گرفتیم؛ آن چه حاصل شد از یک سو انتظار بود و از دیگر سو شعار. 
از خود می پرسم، اگر چنین پروژه بزرگ و ملی در کشور دیگری بود، از حیث خبری و رسانه ای، با هدف امیدبخشی به جامعه چه کارهایی می شد؟ چه انرژی بزرگی پشت این اقدام بزرگ قرار می گرفت تا هر روز از روند رو به رشد آن، خبرها و تحلیل های فراوان بیرون بیاید؟ چرا در شورای توسعه مکُران چنین همت و حمیتی نیست؟ چرا چراغ شان خاموش است و از این پدیده بسیار بزرگ و از این گنج پنهان، هیچ بازتاب قابل قبولی و هیچ خروجی معناداری وجود ندارد؟ مکُران گنج پنهان است یا همه چیز در آن پنهان است؟
مکُران یک پروژه یک سویه نیست؛ بلکه منشوری است از مزیت ها و ارزش هایی متعدد که به معنای واقعی تعبیر گنج برای آن مناسب است.
یک بعد این اقدام بزرگ راهبردی، مبارزه با فقر فزاینده در جنوب کشور است. تمامی مناطق جنوبی اعم از کرمان، سیستان و بلوچستان، هرمزگان به طور مستقیم و سایر استان ها به صورت غیرمستقیم از این گنج پنهان استفاده خواهند برد.
مکُران به راحتی می تواند فقر جنوب کشور را از هر حیث، تحت تاثیر قرار داده و از میان بردارد؛ با این وجود، چرا هیجان بزرگی برای حرکت و سرعت رشد آن وجود ندارد؟ و اگر دارد چرا هیچ خبررسانی معناداری نیست؟ شورای توسعه مکُران چه می کند؟ کجاست؟ چه برنامه ای دارد؟ تشکیل جلسه می دهد؟ نتیجه جلسات؟ و هزار سوال بی جواب!