کم‌کاری در زنجیره لجستیک ایران 
​​​​​​​گروه ترانزیت - امید متین - مدیریت لجستیک، یعنی مدیریت برای حمل و نقل صحیح، روان، موثر و کارآ باید پا به میدان بگذارد و «تسهیل کننده حرکت از نقطه مبدا تا نقطه مقصد» باشد. این مدیریت از سطح خرد در حد یک فروشگاه معمولی تا سطح کلان در حد حمل و نقل کشوری و بین المللی معنای واحد دارد؛ هر چند که گستردگی آن باعث تفاوت آن ها در سختی و پیچیده شدن کار می شود. وقتی سخن از «لجستیک» به میان می آید، واژه «مدیریت» تداعی می شود تا آن جا که لجستیک را باید همان مدیریت دانست با موضوع حمل و نقل. زمانی که به «راهبرد، سیاست گذاری، برنامه ریزی، هدایت، کنترل، بودجه بندی و نظارت» به عنوان ارکان مدیریت نیاز و موضوع حمل و نقل در کارباشد، مفهومی به نام لجستیک خلق می شود تا تمامی این معانی و مفاهیم را یک باره در خود جمع کند. 
براساس تحلیل اقتصادسرآمد؛ این نکته معنی روشنی با خود دارد: «مدیری لایق و توانمند و مجرب» باید مدیر لجستیک باشد تا بتواند تمامی فرآیندها را شناسایی و برای آن ها تصمیم سازی کارشناسانه و تصمیم گیری متعهدانه و پیگیری مسئولانه داشته باشد. اینجا پای یک فرد یا یک مجموعه به میان می آید. فرد و مجموعه ای که مسئولیت لجستیک را به عهده دارد، می تواند و می توانند یک لجستیک موفق یا ناموفق را رقم بزنند. 
در بخش حمل و نقل، عوامل اجرایی فعال هستند. آن ها از منطق فکری و برنامه های بخش لجستیک پیروی می کنند. به عبارتی، لجستیک مغز حمل و نقل است. نقشه راه و چگونگی طی مسیر را مشخص می کند. روند را کنترل و پایش می کند و برای تمامی فرآیندها برنامه دارد و بر همه فرایندها نظارت می کند. این مفهوم روشن از کارکرد یک «مدیر لجستیک» است. از این رو، اگر در فضای حمل و نقل مشکلی وجود داشته باشد، یک راست باید مغز را هدف قرار داد و لجستیک را مورد سوال قرار داد. وجود مشکل یعنی ضعف در مدیریت لجستیک. وجود مسائل حل نشده یعنی کم کاری مجموعه لجستیک. 
«مدیریت لجستیک» باید آن قدر توانمند و فعال باشد که بتواند تمامی فرایندهای داخلی و خارجی را بررسی و بهترین روش ممکن را برای مجموعه  تحت مدیریت خود تعریف کند. اگر این فرد یا مجموعه فعال نباشند، انبوهی از مسائل پیش می آیند و حمل و نقل را دچار سختی و بحران می کند. 
بر اساس آن چه در کشور ایران مشاهده و در برخی مجموعه ها دیده می شود، حمل و نقل دارای ایرادات متعددی است. از فرسودگی تجهیزات شروع می شود و نارضایتی و خستگی مجریان – به خصوص رانندگان- را در می نوردد و به اتلاف زمان، انرژی می رسد و در نهایت به تاخیر در رسیدن کالا، خرابی کالا و نارضایتی مشتری نهایی می انجامد. به رغم زحمت زیادی که عوامل اجرایی- به خصوص رانندگان- می کشند، بار به درستی و به موقع حمل نمی شود و به موقع هم به مقصد نمی رسد. همه این ها یک مقصر دارد و آن مدیر و مجموعه لجستیک است. به بیانی روشن، لجستیک در بسیار موارد به جای این که یار شاطر باشد، بار خاطر است و به جاف صاف کردن مسیر تردد، تبدیل شده است به دست انداز بزرگ حمل و نقل ایران. 
کم کاری در لجستیک ایران 
بر اساس مشاهده و مراوده مستقیم با یکی از مجموعه های بزرگ لجستیک ایران، به روشنی مشخص شد که کم کاری در این مجموعه موج می زند. نه کسی به موقع سرکارش حاضر می شود و نه کسی به هنگام پاسخگو است. مدیر ارشد، گاهی می آید و گاهی نمی آید. تلاش آن ها هم مانند بسیاری  دیگر، در حد انتخابات است. انتخابات که تمام شد، ریاست شروع می شود نه مدیریت. 
یکی از اینان، سه ماه است که خبرنگار روزنامه اقتصاد سرآمد را به گفت و شنود دعوت کرده است. در نمایشگاه حمل و نقل و لجستیک قولش را داد و با اشتیاق! دعوت کرد که بنشینیم و گفت و گو کنیم. این نکته ما را هم مجذوب کرد و هم کنجکاو. 
بعد از نمایشگاه تا امروز پیگیر وعده هستیم. گفتیم که رئیس خودشان دعوت کرده اند! گفتند خبر می دهیم. خبر دادن به هفته و ماه کشید و هیچ!
کنجکاوی خبرنگاری ما را بر آن داشت که سرک بکشیم و سوال بپرسیم. متوجه شدیم که رئیس مذکور، گاهی و گداری به محل کارش سر می زند. مدیر ارشد دیگری در این مجموعه به ما گفت: «ما هم خودمان گاه و گداری ایشان را می بینیم!» 
تازه شصت مان خبردار شد که مجموعه به آن بزرگی و اهمیت، بی ساربان است و از رئیس فقط اسمی می آید و می رود. رئیس از بس در جاهای دیگر سرش مشغول است که فرصت به این ریاستش نمی رسد. درمانده می شویم و می پرسیم: آیا اینان نمی دانند که در رأس یک مجموعه مهم قرار گرفته اند؟ اگر نمی دانند پس چرا تصمیم به مشارکت در انتخابات و رئیس شدن می گیرند و اگر می دانند پس چرا فعالیت نمی کنند؟
شعارها، چه شعارهای سال که راهبرد و رهنمود کلان هستند، چه شعارهای انتخاباتی که بیان کننده یک تعهد و آرمان است، همه را از ذهن می گذرانیم: «وجدان کاری»، «حرکت جهادی»، «به سبک حاج قاسم عزیز»، «تولید، دانش بنیان، اشتغال آفرین»، «همت مضاعف» و... هر چه بررسی می کنیم می بینیم رفتار این روسا با شعارهای سال نمی‌خواند. بعد جستجوگر شعارهای انتخاباتی که می شویم، می‌بینیم آن ها نیز فراموش شده اند. چیزی که مانده یک انتخابات بوده که برگزار شده و تمام شده و ریاست دوره ای که به فلانی افتاده است و گذشت زمان و گذشت زمان و گذشت زمان تا انتخابات دوره بعد!
بررسی می کنیم که از این مجموعه چقدر طرح و برنامه و ایده خارج شده و این مغز چقدر در لجستیک حمل و نقل موثر بوده، نه برنامه ای دست ما را می گیرد و نه طرحی! دیگر سکوت می کنیم و انتظار مصاحبه و گفت و گو را کنار می گذاریم و از خود می پرسیم: با این اوضاع این رئیس چه دارد که بگوید؟