حسین انتظامی- علیرضا شیروی یک الگوی مدیریتی بود. ترکیبی از کاردانی و بی‌ادعایی و فروتنی و کار راه‌اندازی. او به جای این شاخه-آن شاخه پریدن، عمر مدیریتی خود را در یک حوزه متمرکز کرده، تجربه اندوخته بود: کارشناس، ریاست اداره خبرنگاران خارجی (یکی از مهمترین ادارات در معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ)، معاونت اداره کل رسانه‌های خارجی و سرانجام مدیرکلی این واحد.
خبرنگاران خارجی که در سه دهه اخیر، به ایران آمده‌اند همگی او را می‌شناسند و خاطرات خوشی از همکاری و کار راه‌اندازی او دارند. تدابیر او در شکستن قالب‌های ایران‌هراسی نقشی موثر داشت. و مگر دیپلماسی عمومی چیست؟
چند سال از مدیرکلی او می‌گذشت ولی خودرو تحویل نگرفت. رفت و آمدش به اداره با وسایل نقلیه عمومی بود. حتی روی این فضیلت، خودنمایی نکرد و شبیه دیگران –که حتی برای کارِ نکرده هم فاکتور صادر می‌کنند- نبود. اصولا اهل دکان‌سازی از گذشته‌ی پر افتخار خود نبود. در زمره‌ی آزادگان سرافراز بود اما این سابقه را دستمایه‌ی مطرح کردن خود یا کسب امتیاز نمی‌کرد. گمان می‌کنم وزارت فرهنگ از نظر تعداد مدیران ستادی با سابقه‌ی ایثارگری سرآمد وزارتخانه‌ها باشد. ١٣ تن از معاونان و مدیران کل ستادی، سابقه ایثارگری در دفاع ٨ساله دارند. این سبب می‌شود روحیه بسیجی و فرهنگ ایثار و ارزش‌های دفاع مقدس بدون نیاز به اسناد و بخشنامه‌های بعضا مناسکی و ظاهرگرایانه عملا در سیاست‌ها و رفتار، جاری شود.
در وقایع امسال (جنگ ١٢ روزه، ناآرامی‌های دی‌ماه و جنگ رمضان) فعالانه و مبتکرانه ظاهر گشت و با پشتیبانی معاون فهیم رسانه‌ای وزارت فرهنگ، بعضی ملاحظات یا تنگ‌نظری‌ها یا سیاست‌های نادرست  را اصلاح می‌کرد و بازخورد خوبی از  این سنت‌شکنی و ریسک‌ها گرفت. جنگ‌های امروزی، تفاوتی ماهوی با جنگ‌های سنتی یافته‌اند. علاوه بر رقابت فناورانه، بخشی از نبرد اصلی، در روایت‌ها رخ می‌دهد. رسانه از دیرباز به نفع جریان صهیونی، ناترازی داشته است و کسانی که بتوانند به رفع این ناترازی‌ها همت گمارند و حقیقت را روایت کنند، همراه ِ میدانی‌ها رزمنده‌ی این عرصه‌اند.
شیروی عزیز در آستانه عید فطر و نوروز، از قفس تن رها شد و در آغوش ِصاحب این ماه آرام گرفت.
روحش قرین آمرزش و آرامش.