یک کارشناس اقتصادی با اشاره به وابستگی بخش عمده تجارت خارجی ایران به مسیرهای دریایی، گفت: در شرایط محدودیت در مسیرهای جنوبی، توسعه مسیرهای زمینی و ریلی از جمله ایستگاه ریلی اینچه‌برون در گلستان که ایران را به شبکه ریلی ترکمنستان، قزاقستان و روسیه متصل می‌کند، می‌تواند به‌عنوان یکی از مسیرهای مکمل برای تداوم تجارت و ترانزیت کالا مورد توجه قرار گیرد.
 به گزارش اقتصادسرآمد، سارا اکبری با اشاره به وابستگی بخش عمده تجارت خارجی ایران به مسیرهای دریایی، به ایسنا اظهار کرد: در شرایطی که مسیرهای دریایی با محدودیت مواجه می‌شوند، ایران باید از ظرفیت مسیرهای زمینی و ریلی، بنادر شمالی و کریدورهای بین‌المللی برای حفظ جریان تجارت خارجی استفاده کند و در این میان، ایستگاه و مرز ریلی اینچه‌برون در استان گلستان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.
وی افزود: بخش بسیار بزرگی از تجارت خارجی ایران از طریق دریا انجام می‌شود و بنادر جنوبی مانند شهید رجایی، بندر امام خمینی و بندرعباس نقش مهمی در صادرات و واردات کشور دارند. بنابراین هرگونه محدودیت در این مسیرها می‌تواند مستقیما بر تجارت خارجی و حتی ظرفیت اجرای قراردادهای تهاتری اثر بگذارد. تهاتر برخلاف تصور، صرفا یک توافق مالی نیست؛ در نهایت باید کالا یا خدمت میان دو طرف جابه‌جا شود. بنابراین اگر مسیر حمل‌ونقل کالا با مشکل مواجه باشد، حتی در صورت وجود توافق تجاری و طرف مقابل، امکان اجرای تهاتر نیز محدود خواهد شد.
این کارشناس اقتصادی با بیان اینکه محدودیت مسیرهای جنوبی به معنای توقف کامل تجارت نیست، اظهار کرد: ایران از موقعیت جغرافیایی خاصی برخوردار است و در کنار مسیرهای دریایی جنوب، به شبکه‌ای از مسیرهای زمینی، ریلی و دریایی در شمال کشور دسترسی دارد. بنادر شمالی مانند امیرآباد و فریدون‌کنار می‌توانند برای ارتباط تجاری با کشورهای حوزه دریای خزر مورد استفاده قرار گیرند. همچنین پایانه‌ها و گمرکات مرزی در نقاطی مانند ارس، بازرگان، خداآفرین، سرخس، آستارا و پرویزخان ظرفیت دارند بخشی از تجارت خارجی کشور را به مسیرهای زمینی منتقل کنند.
اکبری افزود: البته ظرفیت این مسیرها از نظر حجم قابل مقایسه با بنادر جنوبی نیست، اما در شرایط خاص می‌توانند نقش مکمل داشته باشند و مانع از توقف کامل تجارت شوند