مهدی رزم آهنگ - در دور اول محاصره دریایی، دقیقا همان زمانی که مقامات ایران، به صورت جدی روی ظرفیت‌سازی در مرزهای غیرجنوب متمرکز شده بودند، به صورت کاملا اتفاقی(!) ۵ محموله کالای اساسی متعلق به آقای مدلل از محاصره سنتکام عبور کرد.
  هم‌زمان با عبور محموله‌ها از سد محاصره، جلسه‌ای در اتاق بازرگانی برگزار شد و نماینده آقای مدلل بیان کرد که ما بر اساس توانمندی‌های خودمان(!) توانستیم از سد محاصره عبور کنیم.   ایضا در همان جلسه، یکی از مدیران ارشد وزارت جهاد به صراحت و به گونه‌ای که همه حضار در جلسه به خوبی بشنوند بیان کرده بود که جای نگرانی نیست و عبور محموله‌های کالاهای اساسی از محاصره شروع شده است.   این روزها می‌شنویم که اگرچه نفت ایران صادر نمی‌شود؛ اما محموله‌های کالاهای اساسی دارد از جنوب وارد می شود. دقیقا عین گذشته! 
این را به حساب خیرخواهی آمریکایی‌ها بگذاریم؟! ابدا.
  آمریکایی‌هایی می‌دانند اگر ایران در موضوع تسویه مالیِ واردات اقلام اساسی و لجستیک واردات سایر اقلام صنعتی و غیرصنعتی، وابسته به امارات باشد آنگاه دست و دل مسئولان لشکری و کشوری در ضربه زدن به امارات خواهد لرزید.
  در این فضا، تراستی‌ها و ذی‌نفعانِ تداوم تعامل با امارات، برندگان اصلی هستند. غافل از اینکه امارات در حال خارج کردن اهرم تنگه هرمز از دست ایران است و این یعنی، مهمترین ابزار امنیت ملی ایران در حال فرسایش است. آنگاه، جنگ طولانی‌تر و فرسایش اقتصاد ایران سرعت خواهد گرفت.   اینکه آقای رسول جعفریان در روزهای گذشته، از خیرخواهی امارات و حاکم آن برای ما می‌گوید شمّه‌ای از زاویه نگاه مقامات دولتی به معمای امارات است. چند لنجی می‌روند و می‌آیند و تسویه مالی تجارت اقلام اساسی انجام می‌شود؛ اما از سوی دیگر، امنیت ملی ایران در خطر وجودی قرار می‌گیرد.
  جای بسی خوشحالی است که در روزهای اخیر، آمار ضربه موثر به کشتی‌های عبور کننده از کریدور اماراتی افزایش یافته است. البته کنش نیروهای نظامی، بدون ایمن‌سازی زنجیره‌های تأمین، اقدامی ناکافی است. دولت ملی باید از زیر یوغ امارات‌دوست‌ها خارج شود.