آترین اسکندری
کمتر از یک سال پس از انتخابات ریاست جمهوری گویی دولت پس از مواجهه با واقعیت‌های میدانی کشور، به نظر می رسد شوکران اصلاح ولو به ازای از دست دادن بخش اعظمی از حامیانش، می‌خواهد سر بکشد. هرچند که متأسفانه همان معایبی که هنگامه ی افزایش قیمت بنزین در سال 98 موجبات اتفاقات تاریخ را فراهم آورد، هنوز پابرجاست.متأسفانه باوجود روابط مناسب و سازنده میان دولت و صداوسیما، شاهد حضور مسئولان اقتصادی و حتی رئیس‌جمهور برای گفتگو مستقیم با مردم پیرامون اصلاحات اقتصادی نیستیم. اقناع افکار عمومی صورت نگرفته، بلکه حتی اقناع بخشی از نخبگان سیاسی و اجتماعی نیز صورت نگرفته است که اگر حداقل اقناع بخشی از جامعه صورت بگیرد، می‌توان امید داشت که اجماع نسبی حداقل در میان نخبگان صورت بگیرد و با تذکر این نکته به عموم جامعه که (هرروز تأخیر در اجرای اصلاحات ساختاری اقتصاد و به اصطلاح جراحی موجب می‌شود عوارض آن در آینده بیشتر شود) حداقل بخش‌هایی از جامعه را با خود همراه کند.اما جدای از این ایراد بزرگ، به نظر می‌رسد حداقل میان بخشی از مسئولان دولت عزمی جدی برای حل بنیادین و نه مقطعی مشکلات اقتصادی وجود دارد؛ و این بار پس از فرونشستن گردوخاک تبلیغات انتخابات، شاهد ارائه راه‌حل‌های جادویی، مانند راه‌حل‌های سه‌روزه برای حل مشکل بورس نیستیم. هرچند که اظهارنظرهایی مانند (تا پایان شب باید قیمت‌ها کاهش یابد) تمام امیدهای شکل رفته را بر باد می‌دهد.باید بپذیریم که اصلاحات اقتصادی، حتی اگر زیرساخت‌های آن هم فراهم شود و اقناع نسبی افکار عمومی صورت بگیرد (هر دو شرط اخیرالذکر تا این لحظه توسط دولت عملیاتی نشده است) تولید نارضایتی می‌کند و این نارضایتی چون باد، شمع عمر سیاستمدار را با چالش حیات روبرو می‌سازد. البته روند ارائه دروغ‌های شیرین از نیمه دهه هشتاد شروع شد البته حال شاهد تمایل برای توقف روند آینده فروشی هستیم، اما انشاءا... که این امر با تدبیر لازم که همان فراهم کردن زیرساخت‌ها و اقناع نسبی افکار عمومی است همراه باشد.