فیروز اسماعیلی نژاد- نقشه را كه نگاه مي‌كنيد، مي‌بينيد از همه سو، جهنم كريدورها ايران را دوره كرده است و مانند كروكوديل‌هاي وحشي، قصد بلعيدن كريدورهاي نحيف ما را دارند. حسرت مي‌خوريم براي روزي كه شاهنشاه چهارراهي جهان بوديم و تاج شاه‌راهي بر سرمان بود. حظ مي‌كرديم كه سرزميني ژئوپلتيك داريم و هر كس بخواهد به دهكده بالا يا پايين برود، بايد خان ايران را ببيند و اجازه بگيرد. اما خبرها را كه مرور مي‌كنيم و نقشه‌ها را ديد مي‌زنيم، پاك حال‌مان گرفته مي‌شود. 
از شمال‌غرب، تركيه از كريدوري خبر مي‌دهد كه از مسير عراق به سمت جنوب و درياي آزاد مي‌رود تا تركيه و عراق از خط اختصاصي خود برخوردار باشند. خبر مي‌رسد كه عراق، بندر فاو و ام‌القصر و بصره را تجهيز كرده است تا هاب منطقه باشند و از اين طرف، حاضر به همكاري در لايروبي اروند نيست تا مسير ما از بندر خرمشهر و آبادان به سمت خليج فارس بسته شود.
 از شمال دالان زنگزور، هند و پاكستان را از آن سو به حوزه قفقاز و كاسپين و روسيه مي‌رساند و اين سو، چند كيلومتر خط آهن، سال‌هاست كه قرار است احداث شود. از شرق بندر گوادر به كمال رسيده و تجهيز كامل شده و روي دست بندرچابهار بلند شده و اين سو خبر مي‌رسد كه چابهار همچنان در گير و دار قراردادی که هند از لغو آن خبر داده و مسئولان فقط شعارهاي هميشگي و غيرواقعي سر‌مي‌دهند. از آن سو عرب-مد مي‌رود كه مسير شرق به غرب را بازگشايي كند و امارات و عربستان و هند و اسراييل و يونان و.. به هم وصل و وابسته شوند و اين طرف، هيچ خبري كه رنگ خبر آن‌ها را ببرد نيست. 
با نااميدي آرزو مي‌كنيم كه همين 30كيلومتر ريل رشت- آستارا كشيده شود تا دل‌مان خوش باشد كه دولت كريمه ما كاري كرده است.