عادل لک علی‌آبادی- جنگ رمضان، واقعیت جایگاه بشر در جهانی تحت نفوذ خشونت، ویرانی‌ و مرگ است. در دنیای زشت‌خویی‌ها، عشق، عطوفت، مهرورزی و عدالت معنایی ندارد مگر آن‌که انسان از خود شجاعت و جسارت نشان دهد. 
این جنگ یکبار دیگر نشان داد، بشر قادر نیست حقیقت را تشخیص دهد زیرا نمی‌تواند خود را از غرض‌ها خالی کند و این‌که قانون ساخته بشر ضمانت اجرا ندارد، چون طبع بشر بر مقدم داشتن خود بر غیر است و با قانون تا آنجا که به نفعش است می‌سازد و هر کجا که به ضررش است آن را طرد می‌کند.
در خطبه ۶۶ نهج‌البلاغه می‌فرمایند، ای گروه مسلمانان، لباس زیرین را ترس خدا و لباس رویین را آرامش و خونسردی قرار دهید. با گوشه چشم به دشمن بنگرید و ضربات را از چپ و راست فرود آورید و با تیزی شمشیر بزنید. پی‌درپی و به سختی حمله کنید به آن گروه فراوان اطرف خیمه پر زرق و برق و طناب در هم افکنده و به قلب آنها هجوم برید که شیطان در کنار آن پنهان شده، دستی برای حمله در پیش، و پایی برای فرار آماده دارد، مقاومت کنید تا ستون حق بر شما آشکار گردد.از شهادت خرسند باشید و به آسانی از آن اسقبال کنید‌. شما برترید، خدا با شماست و از پاداش اعمالتان نمی‌کاهد.
از این‌رو در نبرد رمضان ایرانی‌ها شکوه، عظمت و زیبایی مسلک و مکتب و سیستم واحد فکری عملی خویش را در فهم و درک راز قدرت بشری به اصطلاح خشونت و شقاوت نمایش دادند. نشان دادند ضمن این‌که در انسان چه استعدادهایی نهفته است، که می‌تواند از بالقوه به فعلیت برسد، در اسلام چه بینشی درباره انسان وجود دارد. در جنگ رمضان، شجاعت، شهامت، استقامت و مردانگی بار دیگر از سوی ایرانی‌ها عینیت پیدا کرد و به استعمار و استکبار فاسد، فاسق، فاجر و فانی بار دیگر گفت لا. لذا روایت آیندگان خواهد بود که شیعه علی علیه السلام بودن را به معنای واقعی کلمه در حقیقت عمل و حرکت پیروی کردند، برای فتح خیبر همانطور که خیلی‌ها رفتند و شکست خوردند و برگشتند و نشان دادند مرد این کار فقط امیرالمومنین علیه السلام است. شاید جنگ رمضان، برای ما ایرانی‌ها به مثابه داستان سانتیاگو از ارنست همینگ‌وی در پیر مرد و دریاست که سرسختانه باور داشت که یک ماهی عظیم انتظار او را می‌کشد. ماهی‌یی که برای او حرمت و غرور و افتخار می‌آورد. این غرور و شکوه زمانی که با ماهی عظیم مبارزه و دست و پنجه نرم می‌کند و در نهایت آن را می‌کشد با همه شکوه و عظمتش، نمود بیش‌تری می‌یابد.
در پایان ایران عزیز، با استعانت از متفکر شهید استاد مرتضی مطهری، عرضه می‌داریم، به رغم کوشش دشمن نخواهد بگسلد هرگز، میان ما و تو پیوند تا باشد نفس ما را.