عادل لک علی‌آبادی- چهل روز است که فقیهی مومن، مهربان، قائد حکیم، ناطق، رزمنده و مردمی و نیک اندیش به دست شقی و شنیع‌ترین دشمنان بشریت به شهادت رسیده است. بزرگمردی جهان‌دار، بیدار و روشن روان. مرجعی متادب، متالم، متامل، متبحر، متبسم، متبصر، متخصص و منورالفکر که اهل کتاب و کتابخوان بود و همواره دلش می‌خواست مردم به ویژه جوانان کتاب مطالعه کنند. عالمی که همواره با ذهنی شفاف و درخشان و دلی آگاه و عزمی استوار به دنبال حفظ حاکمیت ملی، استقلال و تمامیت ارضی بود. شخصی که در پی وحدت فکر، وحدت هدف، وحدت احساسات و عمل در جامعه بود. رهبری که سلوکش قرآن و آموزه های دینی بود و سخنان امیر سخن، امام علی علیه السلام تشکیل دهنده افق اندیشه اش بود چرا که فرموده است؛ الایثار، سجیه الابرار و شیمه الاخیار. مصداق این امر تبعیت از فرمایش امام حسین علیه السلام؛ مِثلی لا یُبایِعُ مِثلَ یَزید و ایثار و نیلگون کردن مام وطن با خون خود بود که امروز دشمن را خوار و زبون کرده است.
من از مفصل این نکته مجملی گفتم، تو صد حدیث مفصل بخوان از این مجمل.
در پایان به قائد اعظم امام شهید آیت الله العظمی خامنه ای (رضوان الله تعالی علیه) عرض می کنیم، گر من از عهدت بگردم ناجوانمردم، نه مردم.
تابنده و بلند باد سرنوشت و نام ملت ایران.