احمد زیدآبادی- اگر ترامپ ضرب‌الاجل کذایی خود را بار دیگر تمدید نکند، مردم خاورمیانه فردا در دو وضعیت احتمالی تازه‌ از خواب برمی‌خیزند.
یک وضعیت می‌تواند نتیجه به ثمر نشستن تلاش‌های دیپلماتیک پاکستان برای پایان دادن به تجاوز نظامی آمریکا به ايران باشد. پایان تجاوز، آغاز عصر تازه‌ای از همکاری منطقه‌ای برای پشت سر گذاشتن بی‌ثباتی‌ها و شکنندگی‌های گذشته بر پایه توازنی جدید را رقم خواهد زد.
وضعیت دوم، نتیجه شکست نهایی دیپلماسی و حمله آمریکا به زیرساخت‌های تولید برق و حمل و نقل کشورمان و تلافی آن از سوی جمهوری اسلامی خواهد بود.
من امیدوارم که وضعیت اول پیش آید، یعنی همان چیزی که بیش از سه دهه است، برغم همه ناملایمات برای آن فریاد زده‌ام.
وضعیت دوم اما زندگی تک تک ما ایرانی‌ها را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد، امری که پیش از این ضمن توصیف آن، بارها در باره‌اش هشدار داده‌ام و اکنون می‌خواهم از زاویه‌ای دیگر به آن بپردازم.
ما ایرانی‌ها از معدود ملت‌های زنده روی زمینیم که ریشه در عصر باستانِ تاریخ بشر داریم. در چند هزار سال گذشته فراز و فرودهای بسیاری را پشت سر گذاشته‌ایم. در تطور زمان گاه به اوج تمدن رسیده‌ایم و گاه هدف هجوم و غارت اقوام دیگر قرار گرفته‌ایم اما چیزی همواره ما را حفظ کرده است، چیزی که در قرون اخیر از آن فاصله گرفته‌ایم و اینک زمان آن است که برای بقای خود در جهت احیای آن بکوشیم.
قدرت تاب‌آوری جمعی در برابر انواع ناملایمات و سختی‌ها که نوعی روحیه عرفانی پشتیبان معنوی آن بوده است، راز ماندگاری ایران در تاریخ بوده است.
اگر فردا خارج از اراده ما و بنا به تحمیل یک قدرت جبار، بخش مهمی از امکانات مادی زندگی خود را از دست بدهیم، تنها چیزی که قادر است ضامن بقای جامعه ما شود، احیای همان روحیه معنوی تاب‌آوری و همیاری جمعی است.
در واقع با حمله متجاوزان به زیر ساخت‌های حیاتی کشور، سرنوشت چهره دیگر خود را به ما نشان می‌دهد و بنابراین باید شجاعت و متانت و بلوغ تاریخی نیاکان خود برای مواجهه عاقلانه و دوراندیشانه با آن را به نمایش بگذاریم تا با حداقل هزینه از سختی‌ها گذر کنیم. 
هدف آمریکا و اسرائیل از نابودی زیرساخت‌ها، ورشکست کردن دولت و ایجاد هرج و مرج  و وقوع جنگ داخلی در کشور است. ترامپ با افشای ارسال سلاح به برخی گروه‌ها در جریان وقایع دی ماه، از این برنامه و قصد خود، پرده برداشته است. هدف او و نتانیاهو سودانیزه کردن ایران است و این درست همان چیزی است که هر ایرانی دلسوز و آگاه باید به شدت‌ مراقب آن باشد و از ورود به این دام و مهلکه ایران‌سوز حذر کند. 
به عبارت دیگر، خط قرمز عبورناپذیر همه ما باید پرهیز از هر نوع عمل خشونت‌آمیز  و توصیه به حلم و بردباری و تاب‌آوری باشد. این تنها اصلی است که ما را نجات می‌دهد. 
اینکه پس از حمله به زیرساخت‌های حیاتی ایران بر سر منطقه و جهان چه خواهد آمد، خود حدیث مفصلی است که پیش از این به اختصار مطرح کرده‌ام و در آینده آن را تشریح خواهم کرد. 
در این میان اما من مطمئنم که ترامپ از این اقدام ضدبشری خود نتیجه عکس خواهد گرفت. این موجود رذل با ادعای مقابله با حکومت و کمک به مردم ایران، جنگی ناجوانمردانه و ویرانگر را علیه کشور ما آغاز کرد و جمعی آدم غافل یا مزدور هم در این ادعا به حمایتش برخاستند. او همین حمایت را بهانه قرار داده تا تیغ تسلیحات مرگبارش را علیه موجودیت سرزمین ایران و مردم بیگناهش تیز کند و به نابودی هر دو را برخیزد. 
چنین رذالتی در این عالم بی‌پاسخ نمی‌ماند. او با این کارش، به آمریکا به شدت آسیب می‌رساند و رقبای جهانی خود را تقویت می‌کند. 
به لحاظ شخصی هم او زندگی به غایت ذلت‌بار و دردناکی خواهد داشت. وضعیت او را در پیرانه‌‌سری می‌توان تصور کرد که هر لحظه از عذاب جسمی و روحی به خود بپیچد و آرزوی مرگ کند، اما به آرزویش نرسد. این همان جهنمی خواهد بود که او ما ایرانیان بی‌گناه را به آن تهدید کرده است.