ادامه از صفحه اول
 بدون حضور امریکا به نتیجه نرسید. در این راستا کاخ سفید ابتدا مذاکرات محرمانه خود را با مقامات جمهوری اسلامی ایران در مسقط پی گرفتتند و زمانی که این مذاکرات با تبیین خواسته های طرفین پخته تر شد از طریق دیگر کشورهای اروپایی وارد پروسه گسترده‌تر دیپلماتیک شد. 
در خصوص تحرکات، مناسبات و ارتباطات جدی اخیر ایران و فرانسه هم نمی خواهم با یک نگاه بدبینانه قضاوت کنم، ولی به نظر نمی رسد در سایه نکاتی که به آن اشاره کردم بتوان یک خروجی و دستاورد ملموسی را از این تحرکات شاهد بود. یعنی مادامی که ایالات متحده آمریکا موافقت خود را با این تلاش ها نداشته باشد و در آن حضور نداشته باشد هیچ موفقیتی برای این تکاپوهای فرانسه را نمی توان شاهد بود. چراکه واقعیت امر این است که فاصله انتظارات ما با ایالات متحده آمریکا به قدری زیاد است که اساسا، نه اروپا و نه هیچ بازیگر دیگر نمی‌تواند بدون پل زدن با کاخ سفید آن را به یک سرانجام برساند. با توجه به این که آمریکا هم تمایلی ندارد که این فرصت را در اختیار قاره سبز قرار دهد، نمی توان گفت که مکرون بتواند به یک دستاورد مهم دست پیدا کند. 
دلیل  موج سینوسی مخالفت و موافقت دونالد ترامپ با برنامه‌های اروپا این است که وی سعی دارد به جهان به قبولاند بدون حضور و اجازه ایالات متحده آمریکا هیچ مذاکره و تلاشی به نتیجه نخواهد رسید. این نکته ناتوانی و عجز اروپا را بیشتر نمایان می کند. لذا اگر از همان روز اول دونالد ترامپ مخالفت صریح خود را با برنامه های مکرون اعلام می کرد، برای پرستیژ و وجهه دیپلماتیک فرانسه بهتر بود تا اینکه ترامپ با یک موج سینوسی مخالفت و موافقت بخواهد فرانسه و کل اروپا را تحقیر کند.
اکنون مسئله به مواضع تبلیغاتی دوران انتخاباتی باز می‌گردد و نباید آن را با شرایط و زمانی که شخص روی کار است، مقایسه کرد. چون سیاست مداران در دوران تبلیغات انتخاباتی بسیاری از سخنانی را به عنوان تبلیغات و برای کسب آرای بیشتر مطرح می کنند، یا فراموش می کنند و یا نمی توانند آنها را عملیاتی کنند. بنابراین شاید پیرو نکته شما جو بایدن بخواهد دوباره به برجام بازگردد، اما یقیناً در قبال آن انتظارات جدیدی از ایران به خصوص در دیگر حوزه‌های توان دفاعی و موشکی، دیپلماسی منطقه ای و نظایر آن خواهد داشت. چون ایران ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ یقیناً با ایران ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ به شدت متفاوت است چرا که در این مدت تهران توانسته توانایی‌های نظامی و امنیتی خود را به شدت ارتقا دهد و در حوزه تحولات منطقه‌ای جسورتر و جدی‌تر وارد شود و به عنوان یکی از مهمترین بازیگران منطقه‌ای خود را نشان دهد که اکنون وزنی جدی در مناسبات جهانی دارد. بنابراین دولت آینده ایالات متحده آمریکا، چه از جناح جمهوری و چه از جناح دموکرات با این ایران یک رویکرد تقابلی سختگیرانه تر خواهد داشت. تنها تفاوت اینجاست که احتمالاً جمهوری‌خواهان از نگاه سخت و قوه قهریه می خواهند با ایران وارد رقابت شوند و دموکرات ها از از منظر قدرت نرم واشنگتن تهران را به چالش بکشند. 
در این میان برخی از تحلیل ها و اخبارها هم حکایت از این دارد که در منتهی الیه نگاه دولت کنونی در ایران امیدی برای تغییر دونالد ترامپ برای ایجاد تحول در شرایط کنونی دیده می شود. اما با توجه به نکاتی که الآن به آن اشاره شد من معتقدم که این نگاه دولت بسیار اشتباه است و نباید امید خود را به تغییر دونالد ترامپ در ۲۰۲۰ دوخت. چون به نظر می رسد که ترامپ دوباره رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا خواهد شد؛ حتی اگر چنین نشود با تغییر وی در روابط ایران و آمریکا اتفاق جدی روی نمی‌هد./دیپلماسی ایرانی