اگرچه گام سوم ایران در کاهش تعهدات برجامی می تواند تبعات جدی و حساسی را برای ایران در پی داشته باشد، اما من تصور نمی‌کنم این مسئله آنقدر حساسیت برانگیز باشد که کانون و دلیل اصلی رایزنی‌های دیپلماتیک چند هفته اخیر آقای ظریف از خاورمیانه و اروپا گرفته تا آسیای جنوب شرقی را تشکیل دهد. به هر حال باید بپذیریم کل شرایط ایران بعد از ۱۸ اردیبهشت سال گذشته و پس از خروج ترامپ از برجام بسیار بحرانی است، لذا لازم و ضروری است که این دست تحرکات دیپلماتیک وزارت امور خارجه و شخص وزیر امور خارجه در دستور کار باشد تا بتوان در برابر تمام تلاش‌های کاخ سفید یک برنامه ریزی و مقابله به مثل جدی انجام داشت و به این واسطه ایران را از پوسته انفعال خارج کرد. البته به نظر می رسد بخش کوچکی از این سفرها هم با این هدف انجام گرفته است که تحریم اخیر رئیس دستگاه دیپلماسی کشور توسط وزارت خزانه داری ایالات متحده آمریکا عملاً در سطح دنیا بی ارزش تلقی شود. یقینا هیچ تلاشی بدون حضور و چراغ سبز دونالد ترامپ و ایالات متحده آمریکا، چه از جانب فرانسه و چه از جانب هر کشور دیگری نمی‌تواند به نتیجه برسد. نکته اینجا است که پرونده ایران پیرامون فعالیت های هسته ای حتی در زمان باراک اوباما که کاخ سفید یک رویکرد بسیار جدی در تعامل گرایی با جهان داشت...