در جامعه ما هرگاه صحبت از مذاکره و دیپلماسی می شود، صدای مخالف برخی از افراد به آسمان بلند می‌شود. در نزد این افراد، مذاکره و دیپلماسی تفسیری جز وادادگی نیست و در تضاد با انقلابی‌گری است. از نظر آنها، کسانی انقلابی به حساب می‌آیند که نه تنها کمترین تمایلی به مذاکره و دیپلماسی نشان نمی‌دهند، بلکه ضمن بیان تندترین سخنان، خشن‌ترین رفتار را دارند. این رفتار انقلابی که به آتش به اختیار هم تعبیر می‌شود و البته چنین برداشتی با نظر مقام معظم رهبری منافات دارد، در برخورد با هموطنان غیرخودی در قالب توهین، تهدید، مباهته، محاکمه، حبس، حمله به تجمعات قانونی و شخصیت‌ها و ... و در برخورد با شهروندان و دولت‌های خارجی در قالب برنامه ریزی‌های مختلف مانند بالا رفتن از دیوار سفارت خانه‌ها و سرکنسولگری‌های خارجی و آتش زدن آنها و توهین و تهدید دولتمردان خارجی و ... نمود پیدا می‌کند. برای این افراد و مراکز هدایت کننده آنها، منافع ملی کمترین اهمیت را ندارد و برای آنها مهم نیست که این اقدامات ایران را در جامعه  بین الملل بدنام کرده و بهانه‌های گرانبهایی را در دست دشمنان قسم خورده ایران در مسیر ضربه زدن به کشورمان قرار می‌دهد.  روزی برجام، روز دیگر ۲۰۳۰، روز بعد اف ای تی اف و سی اف تی و ... گرفتار تندروی‌های آنها شده و قبل از اینکه چون برجام به ثمر برسد...