بانک ها و موسسات مالی باید راه حل های هوشمندانه از جمله اتوماسیون پردازش‌ها با استفاده از بات های برنامه ای (RPA)، تجزیه و تحلیل پیشرفته و استقرار هوش مصنوعی در سازمان خود را پیاده سازی نمایند.
به گزارش اقتصادسرآمد، سفر تحول دیجیتالی برای خیلی از بانک‌ها و موسسات مالی و اعتباری مشتمل بر نوسازی سامانه کربانکینگ، با استفاده و یکپارچه سازی فن آوری های موبایل در خود و دیجیتالی شدن بسیاری از فرایندهای خدمات پشتیبان  است. به منظور بهینه سازی این پیشرفت ها، بانک ها و موسسات مالی باید راه حل های هوشمندانه از جمله اتوماسیون پردازش ها با استفاده از بات های برنامه ای (RPA)، تجزیه و تحلیل پیشرفته و استقرار هوش مصنوعی در سازمان خود را پیاده سازی نمایند.یکی از مهمترین مولفه های تحول دیجیتال، توانمندی ناشی از ماشینی کردن تجزیه و تحلیل پیشرفته در ارائه راه حل های هوشمندانه تر از آن است که انسان به تنهایی بتواند ارائه دهد.این تحول بر مبنای بهره مندی از منابع داده ای داخلی و خارجی سازمان استوار می باشد، و در این مسیر به منظورتمرکز بر تجربه کاربری، بجای محوریت دادن به محصولات و راه حل ها از اطلاعات و داده های مربوط به مشتری استفاده می شود. میزان موفقیت در این تلاش ها مشخص کننده برندگان و بازندگان بازی در آینده خواهد بود.در تحقیقات شرکت Deloitte در حوزه خدمات مالی، بیش از ۲۰۰ مدیر خدمات مالی و بانکی که از قبل شروع به استفاده از فن آوری هوش مصنوعی در خدمات خود کرده بودند، مورد پرسش واقع شدند. در این بررسی ها سه مشخصه کلیدی برای سازمان هایی که از منظر مالی بهترین بازده را از هوش مصنوعی و تعدد موارد استقرار و بکارگیری این فن آوری داشته اند، شناسایی شده است.
۱- ادغام هوش مصنوعی در برنامه های استراتژیک : به منظور استقرار و بکارگیری گسترده سازمانی از قابلیت های هوش مصنوعی در سازمان های پیشرو، تجزیه و تحلیل پیشرفته به عنوان بخشی از طرح کلان برنامه استراتژیک سازمان، در نظر گرفته می شود.
۲- استفاده از هوش مصنوعی برای عملکرد و ابتکارات تجربه مشتری : علاوه بر کاربرد تجزیه و تحلیل پیشرفته برای صرفه جویی هزینه، سازمان های پیشرو در بکارگیری هوش مصنوعی به دنبال چگونگی استفاده از تجزیه و تحلیل پیشرفته برای بهبود عملکرد و ابتکارات بر اساس تجربه مشتری می باشند.
۳- نگاه به بیرون از سازمان : سازمان های پیشرو به جای تلاش برای ساختن تمام برنامه های هوش مصنوعی در داخل خود، مشارکت و همکاری های بیرونی را امکان پذیر می کنند تا دسترسی به استعدادها و راه حل های بیشتری را فراهم نمایند. این امر در زمانی که کمبود استعداد در دسترس وجود داشته باشد، باعث بهبود سرعت برای حضور در بازار می شود.