به نظر می‌رسد شانس همکاری نظامی چین با ایران در آینده نیز با چالش‌های پیچیده‌‌ای همراه باشد. یکی از مهم‌ترین دلایل این ادعا، معضل قطعیت در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران است. بدین مفهوم که دشمنیِ پایدارِ تهران با واشنگتن و برخی از کشورهای همسایه، همواره این پیام را به قدرت‌های شرقی همچون چین و روسیه ارسال کرده که تهران در عرصه بین‌المللی فاقد گزینه‌های متنوع و قابل اتکاء بوده و در موقعیت انزوا، قدرت چانه‌زنی‌های معمول را ندارد. لذا تحت هر شرایطی محکوم به نزدیکی با این کشورهاست. عملیاتی کردن مشارکت جامع راهبردی با ایران و ارائه پیشنهاد سرمایه‌گذاریِ غیر شفاف در صنایع نفت، گاز و پتروشیمی در کنار نقش‌آفرینی در خطوط راه‌آهن کشور در این برهه زمانی - که ایران در شرایط آرامش منطقه‌ای و اقتصادی به سر نمی‌برد - گواهی بر این مدعاست.
با وجودی که پکن ظرفیت‌های انرژی و موقعیت ژئوپلیتیک ایران در طرح‌های بلند مدت خود همچون ابتکار یک کمربند - یک راه را نادیده نمی‌گیرد، اما همین معضل قطعیت، از انگیزه‌های سیاسی و راهبردی پکن برای جلب رضایت تهران و ارائه امتیازهای تعیین‌کننده در حوزه‌های سیاسی، اقتصادی و نظامی کاسته است. مخالفت چین با عضویت رسمی ایران در سازمان همکاری شانگهای (با وجود لغو قطع‌نامه‌های تحریمی...