عضو کمیسیون عمران مجلس یازدهم گفت: ناوگان حمل و نقل عمومی کشور به لحاظ درون و برون شهری که بیش از ۳۰ سال از عمر آنها می‌گذرد، ناوگان فرسوده‌ای است.
به گزارش اقتصادسرآمد به نقل از خانه ملت، مجتبی یوسفی با انتقاد از ضعف عملکرد ناوگان حمل و نقل عمومی کشور گفت: حمل و نقل عمومی کشور از تاکسی و اتوبوس گرفته تا مترو  براساس برنامه چهارم، پنجم و ششم توسعه شهری به دو دلیل موفق عمل نکرده است، یکی بحث حمایتی و دیگری عملکرد دولت‌ها؛ حمل و نقل عمومی باید با خود نقش کاهش آلودگی هوا، ترافیک و از همه مهم‌تر در دسترس‌ترین و کم هزینه‌ترین وسیله نقلیه عمومی برای اقشار ضعیف جامعه را ایفا ‌کند و زمانی که بحث از حمل و نقل عمومی می‌شود باید سرعت ، کاهش معضلات زیست محیطی و رضایت قشر ضعیف جامعه را مد نظر قرار دهیم . 
نماینده مردم اهواز، باوی، حمیدیه و کارون در مجلس شورای اسلامی افزود: در گذشته هزینه خرید یک اتوبوس ۸۰ میلیون تومان بود؛ میزان ۲۰ درصد آن را شهرداری پرداخت و مابقی را دولت کمک می‌کرد، در شرایط کنونی هزینه خرید یک اتوبوس حدود ۲ الی ۲/۵ میلیارد تومان شده است و دولت، شهرداری و وزارت کشور ریالی کمک در جهت خرید یک اتوبوس نمی‌کند، در صورتی در بلند مدت براساس ماده ۱۲ قانون توسعه حمل و نقل عمومی و مدیریت مصرف سوخت؛ حتی کمک وزارت نفت در حمل و نقل درون شهری و برون شهری منجر به کاهش هزینه‌ها می‌شود.یوسفی تاکید کرد: ناوگان حمل و نقل عمومی کشور به لحاظ درون و برون شهری که بیش از ۳۰ سال از عمر آنها می‌گذرد، ناوگان فرسوده‌ای است، ضرر و زیان بسیاری در حوزه بهداشت و درمان در طی چند سال اخیر به همراه داشته علی الخصوص در فصل پاییز که گاهی این خسارات به قیمت جان تعدادی از هموطنان ختم شده که قابل جبران نیست.وی ادامه داد: شیوع کرونا در مکان‌های شلوغی مثل مترو و اتوبوس بیشتر بوده است در طی چند ماه اخیر حمل و نقل عمومی نقش پررنگی در شدت دادن بیماری کرونا داشت، ازدحام بیش از اندازه در واگن‌های قطار مترو و شلوغی اتوبوس‌ها همه نشان از ضعف عملکرد را می‌دهد که اگر این معضل از سال‌های قبل حل می‌شد امروزه شاهد هزینه سنگین درمان کرونا بر دوش وزارت بهداشت و درمان و مردم نبودیم.عضو کمیسیون عمران مجلس تصریح کرد: مردم برای شدت نگرفتن بیماری مجبور به استفاده از تاکسی درون شهری هستند، که با وجود قانونمندی‌ها و نرخ‌های نجومی که مسافران می‌گیرند یک سوی دیگر اعمال محدودیت‌ها خود را نشان می‌دهد، با تمام این تفاسیر باز از مردم انتظار داریم پروتکل‌ها را اجرایی کنند. بسیاری از مسئولیت‌ها را بر دوش مردم می‌گذاریم از طرفی بسیاری از تعهدات که طرف مقامات بالا دستی است نادیده گرفته و حمایتی از ملت نمی‌کنیم.