بنگاه های اقتصادی، سازمان ها و در سطحی کلان تر کشورهای مختلف، برای توسعه و آینده خود برنامه ریزی می کنند. هر یک با هدفی خاص و براساس مقدورات و ظرفیت ها رویکردی را انتخاب و براساس نقشه راهی کلان این برنامه ها را پیاده سازی می نمایند . در عین حال با توجه به سرعت تغییر پارادایم ها که در مقدمه ذکر شد و در دنیای پرتلاطم فعلی و پیش رو، مدل های خطی توسعه ، دیگر نه پاسخگوست و  نه  قابل اجرا. تدوین راهبردهای از پیش بررسی شده با توجه  به ظهور پدیده های غیر قابل پیش بینی و نوظهور ، برای تبیین نقشه راه آینده سیستم ها ( اعم از سطح ملی، بنگاهی و سازمانی) کاربردهای قبلی خود را از دست داده است. در شرایط دنیای پیش رو برای برنامه ریزی توسعه به مدل هایی غیر خطی و توانمند تر نیاز است . در نتیجه رویکردهایی از جنس مدل های سناریو نویسی بر اساس اینده پژوهی و تدوین راهبردهای منعطف و  مسئله محور در حال جایگزینی رویکردهای سنتی به برنامه ریزی ( و برنامه ریزی استراتژیک ) است . ظهور بیماری جهانگیر کرونا نشان داد که در دنیای آینده عرصه های تصمیم گیری با پدیده هایی بسیار پیچیده تر و غیر قابل پیش بینی تر از قبل مواجه خواهند بود .  مدل تصمیم گیری کینوفین  که از سوی اسنودن  ارائه شده، اینگونه عرصه های تصمیم گیری را پرهرج و مرج  نامیده . مشخصه اینگونه عرصه ها ، عدم قابلیت پیش بینی و عدم قابلیت نظم دهی به مسئله فراروی تصمیم گیر است . 
ادامه در صفحه 2