مریم شفیعی - در ارایه هر گونه راهبرد، از یک سو باید متوجه عنصر زمان باشیم و ضرورت جدیت در فضای مذاکره برای رسیدن به توافق احساس شود. از سوی دیگر باید در نظر گرفت، وقتی مذاکرات حالت فرسایشی پیدا می کند؛ انگیزه ها کمتر و انرژی ها هدر می رود. برای غلبه بر این وضعیت باید اقدامات اعتماد ساز صورت گیرد. کلید خوردن مذاکرات برجامی طی هفته های اخیر در شهر وین، امیدواری ها را به سرانجام رسیدن این دور از مذاکرات و به تبع آن رفع نظام تحریم های ظالمانه افزایش داده است. در این میان، یکی از چالش های مذاکرات، طولانی و زمان بر بودن آن است و این موضوع حتی در سال های ۲۰۱۳ به این سو هم مشاهده شد. به درازا کشیدن مذاکرات باعث افزایش پیچیدگی و ورود متغیر های جدید به صحنه مذاکراه می شود و همین امر احتمال به نتیجه رسیدن مذاکرات و اجماع طرفین را کاهش می دهد. در همین خصوص  ایرنا در گفت و گویی  با دکتر «علی امیدی» استاد روابط بین الملل، دیدگاه های وی درباره این این مساله که چه مکانیسم هایی باید اتخاذ شود تا مذاکرات شرایط فرسایشی به خود نگیرد؛ جویا شده است.
مسایل مطرح شده در دور جدید مذاکرات وین 
علی امیدی درباره این که مذاکرات اخیر در شهر وین مشخصا بر سر چه مسایل  مواردی است، توضیح داد: خواسته اصلی طرفین در مذاکرات شهر وین از سوی ایران به طور مشخص لغو تحریم های یکجانبه آمریکا و در سمت مقابل،  کشورهای اروپایی و آمریکا بر بازگشت ایران به تعهدات برجامی تاکید دارند. پیچیدگی مساله در اینجاست که نقطه بهینه و تعادلی در خواسته ها و انتظارات طرفین هنوز حاصل نشده است. جمهوری اسلامی با اعلام اینکه آمریکا با خروج غیر قانونی از برجام در ماه می ۲۰۱۸ زمینه ساز اعمال تحریم های سنگین علیه اقتصاد کشورمان شد؛ روی این موضع پای می فشارد که باید در گام اول تحریم ها برداشته و در مرحله بعدی راستی آزمایی شود. در برابر، استراتژی آمریکا بر لغو گام به گام تحریم ها  استوار است. البته نباید این موضوع را هم غافل شد که دولت بایدن در ابتدا خواستار این بود که اول ایران به تعهدات برجام پایبند باشد و...
ادامه در صفحه 2