پس می توان ادعا کرد صاحب صدا بودن طیف کنشگران و فعالان نظام اقتصادی نه فقط خود یکی از اصول حکمرانی خوب است بلکه همزمان به صورت مستقیم پیش نیاز دو اصل اساسی دیگر حکمرانی خوب یعنی اجماع گرایی و پاسخگویی است.
ممکن است در نگاه اول چنین به نظر برسد که با دادن آزادیهای اجتماعی و سیاسی کافی و حمایت از حق تک تک افراد برای اظهار نظر موضوع صدا دار شدن گروه های گوناگون در نظام اقتصادی حل و فصل می شود، اما ماجرا پیچیده تر از اینهاست.
صاحب صدا شدن یک گروه در گرو اجرایی شدن فرآیند مفصلی است که با جمع آوری نظرات آحاد اعضا آغاز و با تحلیل و یکپارچه سازی و جمعبندی ادامه می یابد و در نهایت با تامین فضا و فرصت مناسب برای انتشار به ثمر می رسد.پیشبرد و به نتیجه رسیدن این فرآیند نیازمند تخصص و هزینه است و اجرای مستمر و پایدار آن در گرو معماری ساختارهایی است که فرآیند ایجاد صدای جمعی هر گروه از کنشگران و ذینفعان را تبدیل به جریانی ارزش آفرین و همگرا در سطح درون گروهی و برون گروهی کند
وظیفه و رسالت اصلی اتاق بازرگانی ایران به عنوان پارلمان بخش خصوصی در نظام اقتصادی کشور معماری این ساختارها و تضمین صاحب صدا شدن طیفهای گوناگون ذینقعان و کنشگران اقتصاد ملی است.
وقتی از «اتاقی برای همه» سخن می گوییم فراتر از رعایت الزامات اخلاقی و حرفه ای یک «حکمرانی سازمانی خوب» که پیش نیاز حضور در نقش و جایگاه سخنگو و خدمتگذار بخش خصوصی است و حقوق آحاد اعضا برای مشارکت در مدیریت و راهبری اتاق را تضمین می کند، صحبت از نگاهی کارآفرینانه به فرآیند صاحب صدا شدن گروه های گوناگون در نظام اقتصادی کشور از طریق کشف و شکوفاسازی ظرفیتهای ارزش آفرینی «صاحب صدا» شدن گروه های گوناگون فعالان اقتصادی است.
حیات اتاق مانند هر سازمان دیگر در گرو ارزش و آفرینی و بهره وری است که در کارایی روند جمع آوری و تحلیل نظرات ذینفعان و اثربخشی انتقال آن به کانونهای قدرت تجلی می یابد.
«اتاقی برای همه» یعنی معماری ساختاری صحیح اتاق ایران را تبدیل به تالار اکوستیک اقتصاد کشور کند تا هدایت و متمرکز ساختن پژواک صدای آحاد فعالان اقتصادی نقشی هم افزایانه در خلق صدای واحد بخش خصوصی داشته باشد که صدای صلح و خردگرایی و توسعه است.
تحقق این آرمان نه فقط ارتقا دهنده منزلت اتاق بلکه ایجاد کننده پیوندی پایدار میان مصالح ملی و منافع بنگاه های اقتصادی بخش خصوصی کشور است.