مدیرکل دفتر بازسازی و حفاظت از ذخایر ژنتیکی آبزیان سازمان شیلات ایران گفت: در حال حاضر بیش از ۳۰ گونه انواع آبزیان به منظور بازسازی و حفاظت از ذخایر ژنتیکی مورد تکثیر و رهاسازی قرار می گیرد.به گزارش اقتصادسرآمد، ناصر کرمی راد در نشست تخصصی گونه های گیاهی و جانوری در معرض خطر انقراض ایران که به مناسبت روز جهانی گونه های در معرض خطر انقراض ایران در دانشکده منابع طبیعی دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران مستقر در کرج برگزار شد، افزود: هم اکنون در تمام دنیا بیش از ۱۰۰ گونه در دریاها و اقیانوس ها رهاسازی می شود.وی با بیان اینکه این گونه ها شامل ماهیان استخوانی، سخت پوست، نرم تن و دیگر گونه ها می باشد، اظهار کرد: هم اکنون ۱۰ مرکز بازسازی ذخایر آبزیان در ایران فعال است که هشت مرکز آن پس از انقلاب اسلامی ایجاد شده است.کرمی راد با بیان اینکه بازسازی ذخایر ژنتیکی یک فعالیتی است که در حلقه آخر مدیریت ذخایر قرار دارد، گفت: زمانیکه خیلی موضوعات را نمی توان کنترل کند چاره ای جز درمان ندارد که بازسازی ذخایر یک درمان است که نمی تواند تمام طیف وسیع اتفاقاتی که در محیط زیست افتاده است را پوشش دهد.مدیرکل دفتر بازسازی و حفاظت از ذخایر ژنتیکی آبزیان سازمان شیلات ایران با اشاره به اینکه کار صید و صیادی از قدیم رواج داشته است، افزود: هم اکنون بیش از ۱۴۴ هزار نفر در شمال و جنوب کشور به این حوزه مشغول فعالیت هستند.وی تصریح کرد: از محل فعالیت این افراد در کل سال ۷۵۰ هزار تن صید آبزیان انجام می شود که حدود ۳۶ هزار تن به دریای خزر و ۷۲۰ هزار تن به آب های جنوب اختصاص دارد.وی با بیان اینکه زیستگاه های این گونه ها در معرض انواع و اقسام فشارها همچون آلودگی ها و تخریب زیستگاه ها قرار دارد، گفت: اگر قرار باشد تولید و برداشت این گونه ها از محیط زیست پایدار باشد نیازمند مدیریت مناسب است زیرا افزایش جمعیت دنیا و نیاز به تامین منابع پروتئینی بیشتر با افزایش میزان صید آبزیان از دریاها و اقیانوس ها مواجه شده که در نتیجه فشار بر ذخایر ماهی افزایش یافته است.کرمی راد اکوسیستم را در حالت طبیعی خود پایدار دانست و افزود: تمام موجودات زنده در حالت تعادل زیست می کند و ایجاد هر گونه پدیده غیرمعمول باعث به هم خوردن این پایداری می شود که برداشت غیراصولی و صید غیرمجاز، آلودگی های نفتی و غیرنفتی و به هم خوردن اکوسیستم، تغییرات اقلیمی و بروز بیماری ها و مزاحمان اکولوژیک از جمله عواملی است که این پایداری را بر هم می زند.