عقیل امامی- ناکامی در اجرای برنامه‌های توسعه در ادوار مختلف از چالش‌های اساسی مازندران محسوب می‌شود که متأسفانه همچنان گریبانگیر این استان است.
مازندران بابهره‌مندی از قابلیت‌های منحصر بفرد دریا و جنگل و جاذبه‌های طبیعی در عرصه گردشگری در شمار قطب‌های مهم تفریحی در کشور قرار دارد که برغم توانایی اثربخش در این حوزه نتوانسته از مزیت‌های بالقوه آن در پیشبرد اهداف توسعه در برش استانی بهره‌مند شود.
در تدوین برنامه چهارم توسعه با تصویب نمایندگان خانه ملت قرار بود دریای مازندران به‌عنوان مرکز تفریحی جهان اسلام تحت اقدامات تحولی و سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی قرار گیرد و از این قابلیت مهم در راستای شکوفایی صنعت گردشگری و اقتصادی کشور و به تبع آن نگین شمال یعنی مازندران بهره‌گیری شود اما متأسفانه با گذشت برنامه چهارم و دو برنامه پنج ساله بعدی آثاری از تدوین و اجرای برنامه عملیاتی در زمینه اقتصاد دریاپایه در مازندران به‌چشم نمی‌آید.  
پرواضح است که در این ناکامی بزرگ نمایندگان وقت مجلس و خادمان مازندرانی خانه ملت در ادوار بعدی و نیز دولت‌های پس از آن بویژه سازمان میراث فرهنگی و گردشگری وقت نقش محوری داشتند‌ و این مسئله هم اکنون به‌عنوان ضعف اساسی در مسیر پیشرفت و توسعه متوازن این دیار مورد توجه است.
نکته اساسی اما در خصوص دریای مازندران و نوار ساحلی ۴۸۰کیلومتری آن این است که دولت سیزدهم در اجرای برنامه تحولی اقدام به آزادسازی حریم ۶۰متری سواحل استان از اشغال ویلاها و سازه‌های مرتبط کرده است که در نوع خود اقدام جهادی و اثربخش تلقی می‌شود و...
 اقدامات پسینی در این حوزه باید تدوین طرح جامع گردشگری دریامحور باشد تا رونق سرمایه‌گذاری برای اعتلای صنعت گردشگری با تقویت مولفه‌های فرهنگی آن تحقق یابد.
پرواضح است استان مازندران که از قابلیت‌های منحصر بفرد گردشگری برخوردار است و مناظر چشم نواز آن همواره مطمح نظر گردشگران داخلی وخارجی می‌باشد، نیاز جدی به برنامه توسعه ملی دارد تا با هم افزایی ۲۶ دستگاه مسوول در رونق گردشگری بتواند به ارتقای جایگاه خود کمک کند چراکه زیرساخت‌های موجود استان در محرومیت اساسی نمی‌تواند پاسخگوی نیازهای مت�