دخالت دادن حب و بغض‌های شخصی در آرای انتخاباتی، ظلم و خیانت است. 
بر اساس بینش علوی و دینی، حتی در جایی که گزینش زمامدار و متصدیان امور سیاسی و اجتماعی به آرای عمومی واگذار شده است، کسی حق ندارد طبق انگیزه‌ها و گرایش‌های شخصی رأی دهد.
«تقبیح انگیزه‌های شخصی در آرای انتخاباتی» به عنوان درس مهم از سیره سیاسی امیرالمومنین است. بر اساس آموزه‌های دینی، مناصب عمومی امانت‌های الهی و مردمی هستند که باید به افراد شایسته‌تر واگذار شود: «إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُکُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَمَانَاتِ إِلَیٰ أَهْلِهَا». پیامبر(ص) هم فرمود «از ما نیست کسی که در امانت خیانت کند.» این درباره هر امانت و امانت از هر کسی است؛ چه رسد به امانتی به بزرگی و اهمیت تصدی امور مسلمانان. 
امور مسلمانان را باید به دست کسانی سپرد که بیشترین صلاحیت را دارند؛ وگرنه خیانت در امانت شده است؛ خیانتی بزرگ به خدا، به پیامبر خدا و به خلق خدا.
پیامبر (ص) در این خصوص فرموده‌اند «هر کس مردی را از میان گروهی به کار گمارد و بین آنها خداپسندتر از او باشد، به خدا و رسول او و مؤمنان خیانت کرده است.» ..