ادامه از صفحه اول
اما به واسطه واکاوی اعتراضات چند هفته اخیر مردم عراق در واقع ما شاهد بودیم که حضور مردم در خیابان ها با هدایت کمتری از جانب شخصیت ها و احزاب سیاسی در این کشور همراه بود.
 یعنی ما در تابستان سال گذشته شاهد بودیم که اعتراضات مردمی با انتخابات پارلمانی عراق همراه بود، اما تظاهرات ماه اکتبر عراقی ها در شرایطی شکل گرفت که تنها نزدیک به یک سال و نیم از انتخابات می گذرد و دیگر فضای رقابت سیاسی در میان نیست که بازیگری برخی شخصیت ها و جریان های سیاسی عراقی را با خود به همراه داشته باشد. لذا اعتراضات اخیر بیشتر شبیه به یک جنبش و قیام مردمی است که تحت رهبری سازمان و گروه خاصی قرار ندارد، اگر چه برخی از جریان ها با مواضعشان سعی در مصادره این اعتراضات به نفع خود را دارند. در این رابطه چون اعتراضات اخیر گفتمان خاص کلاسیک سیاسی را دنبال نمی کند و بیشتر واکنش قشر و بخش بزرگی از جامعه و ملت عراق از طیف بسیار جوان و تحصیل کرده این کشور را شمال می شود که خود را از روند سیاسی، اجتماعی و فرهنگی عراق حذف شده می بینند، عملا اجازه بازیگری چندان پررنگی را به هیچ حریان سیاسی عراقی، به خصوص جریان حاضر در دولت بغداد را نمی دهد. 
در لایه های بالاتر این اعتراضات هم چنان گروه ها و احزاب سیاسی این کشور و دولت های حامی آن ها می ‌توانند دست کاری لازم و مد نظر خود را البته، نه در شکل گیری، بلکه تنها در تداوم و تشدید این اعتراضات داشته باشند. یعنی عملاً این گروه ها با موج سواری لازم، سمت و سوی این اعتراضات را در ریل منافع خود می برند که البته با توجه به تشتت وضعیت در عراق به سمت کشور خاصی مانند جمهوری اسلامی ایران امر چندان دشواری هم نیست. اما با تمامی این تفاسیر نباید همه نگاه ها را به سمت نگاه توهم توطئه برد و تمام تحولات بیش از یک ماه جاری در عراق را تنها در سایه بازیگری برخی از کشورهای منطقه و فرامنطقه مورد ارزیابی قرار دهیم. چون هیچ کشور و دولت منطقه ای و فرامنطقه ای این توانایی را ندارد که چنین موج و جریان اعتراضی گسترده ای را با این حجم از حضور مردم در طول این مدت رقم بزند. 
حتی کشورهایی مانند عربستان سعودی و ایالات متحده آمریکا نیز توان ایجاد چنین موج اعتراضی را ندارند. اما چون نارضایتی مردم به طور گسترده و پررنگی در عراق فراهم است، زمینه برای تداوم و تشدید اعتراضات از جانب هر کشوری وجود دارد. اما با تمام این تفاسیر من معتقدم که اکنون در خصوص نفوذ جمهوری اسلامی ایران در کشوری مانند عراق و سطح روابط تهران با برخی از گروه ها و احزاب در این کشور اغراق و بزرگنمایی های جدی صورت گرفته است تا از یک سو مردم و جامعه عراقی را تحریک کند و از سوی دیگر باعث ایجاد نارضایتی در مردم ایران شود و چون منطق مدیریتی آشوب در کشوری مانند عراق بسیار خشونت بار است، تفاوتی نمی کند که چه گروه هایی از جانب دولت به فکر کنترل اعتراضات باشند. چون هر گروه و حزبی که بخواهد دست به کنترل اعتراضات مردم بزند لاجرم این میزان از خشونت اجتناب ناپذیر جلوه می کند. از طرف دیگر به واسطه بافت سنتی و قبیله ای در عراق و مسئله انتقام‌گیری، یقینا خون خواهی ها و خون ریزی های بعدی را به همراه دارد که سطح خشونت ها را به شدت افزایش خواهد داد./دیپلماسی ایرانی