ادامه از صفحه اول
همه جانبه ای که اتخاذ کرده است بتواند ابعاد بیماری را به فصل نخست سال محدود کند شاید لطمات آن در همین میزان باقی بماند.
شکی نیست که اقتصاد ایران، که چین شریک نخست تجاریش است، از شرایط اقتصاد این کشور تأثیرپذیر است. چین مقصد نخست صادرات نفت، پتروشیمی و مواد معدنی ایران است و به دلیل بحران موجود در چین در یک ماه گذشته قیمت این کالاها افت ۲۰-۱۰ درصدی داشته است. با فرض ثابت ماندن مقدار صادرات به چین، که البته چنین نیست، این افت به معنای کاهش درآمد ۵۰۰-۲۵۰ میلیون دلاری در ماه در صادرات ایران به این کشور است.
اما اکنون که ویروس کورونا به ایران رسیده و در حال گسترش است، نگرانی بزرگتر اقتصاد کشور پیامدهای ناشی از همه گیری بیماری در ایران است. با آشکار شدن نخستین موارد بیماری، نخستین موج آن دامنگیر حوزه گردشگری داخلی و خارجی کشور شد. لغو سفرها به ویژه در ایام نزدیک به نوروز و تعطیلات سال نو موجب خواهد شد که بخش گردشگری کشور و خدمات وابسته به آن، از جمله حمل و نقل مسافر، هتل ها و رستوران ها، اماکن تفریحی و گردشگری، تولیدات محلی و سوغاتی، بهترین زمان کسب وکار خود را از دست بدهند و به شدت آسیب ببینند. علاوه بر اینها طیفی از کسب و کارها مانند تئاتر، سینما، تفریحات جمعی، سالن های ورزشی، آرایشگاه ها، مراکز خرید و فروشگاه های بزرگ و مانند اینها هم  از این شرایط متأثر می شوند.
در بعد بین المللی، از هم اکنون برخی از کشورهای همسایه تردد مسافران بین ایران و کشور خود را متوقف کرده اند. بدون شک در صورت گسترش و جدی تر شدن همه گیری کورونا در ایران مرزهای همسایگان بیشتری به روی تردد مسافر به ایران و بالعکس بسته خواهد شد. گذشته از آثار این اقدامات بر حوزه گردشگری و تجارت مرزی کشور، مخاطره بزرگتر می تواند تصمیم این کشورها برای جلوگیری از ورود محصولات تازه و مواد غذایی ایران (فراورده های حیوانی، میوه و تره بار) به کشورشان باشد که به صورت مضاعف به تولید و صادرات کشور آسیب وارد خواهد کرد.
همزمانی این مخاطره با ورود دوباره ایران به لیست سیاه FATF و شدت یافتن تنگنای مبادلات مالی و ارزی با دنیا به نگرانی فعالان اقتصادی از شرایط اقتصاد افزوده است. اقتصاد رنجور و تحت فشار کشور تاب تحمل فشارهای متعدد را  ندارد و این موضوع باید از سوی دولت و دیگر ارکان حاکمیت بسیار جدی قلمداد شود.
از این رو و با در نظر گرفتن نکات بالا، انتظار جدی و اکید از دولت می رود که چارچوب های به مراتب جدیتر و سختگیرانه تری را در پیشگیری از انتشار گسترده بیماری در کشور اتخاذ کند و نگذارد تا کشورهای دیگر برای قرنطینه کردن شهروندان و اقتصاد ایران تصمیم پیش دستانه بگیرند.
ما نه مانند چین اقتصادی قوی داریم، نه مقدورات بودجه ای دولت اجازه اتخاذ سیاست های انبساطی برای کمتر کردن آسیب های اقتصادی بیماری را می دهد، نه توان ساخت بیمارستان ۱۰۰۰ تختخوابی در ۱۰ روز را داریم، نه از امکانات آزمایشگاهی و درمانی مانند آن کشور برخورداریم و، متأسفانه، نه سرمایه اجتماعی قابل مقایسه با چین را داریم. پس تنها راه ما جلوگیری از گسترده شدن بیماری با تصمیماتی قاطع و سریع است. وقت را از دست ندهیم!