مصداق مورد انتظار برای این ایده می تواند برداشتن ویزا بین دو کشور، ایجاد پرواز مستقیم بین استان های مختلف ایران و روسیه، خصوصی سازی تجارت بین مردمان دو کشور و درآمدزایی از قبال این خصوصی سازی باشد. به دلیل اینکه شرایط خصوصی بین دولت ها خوب شکل نگرفته است، مردم دو کشور نیز با هم ارتباط ندارند. اگر این ارتباط شکل بگیرد، به دنبال آن ارتباطات مردمی که منجر به ازدواج می شود و ساکن شدن آنها در کشور مورد نظر باعث می شود دولت ها امکاناتی را برای جمعیت دو طرف در نظر بگیرند که این باعث گسترش روابط می شود. تاریخ روابط میان ایران و روسیه حدود چهارصد سال است که ریشه دارد و از لحاظ اقتصادی، سیاسی و فرهنگی ظرفیت های خوبی داشتند و دارند. این روابط بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی گسترش پیدا کرد و مبنای بسیاری از همکاری ها شد. این امر هم به خاطر همسایگی و مناطق پیرامونی آنهاست. اگرچه این تعاملات از لحاظ نظامی و سیاسی در سوریه و آسیای مرکزی و قفقاز سطح بالایی داشت، اما متاسفانه روابط فرهنگی بین این دو کشور مثبت نیست و با توجه به تفاوت های فرهنگی در برخی زمینه ها تقابل هایی را داشتند. در واقع می توان از تجربه همکاری های امنیتی و مبارزه با تروریسم در منطقه و سطح بین الملل در زمینه های دیگر به خصوص فرهنگی بهره برداری کرد.
 در این مسیر ارزش های معنوی و انسانی و ارزش هایی که ضد ارزش های آمریکایی است می تواند مفید باشد. 
ادامه در صفحه 2