ادامه از صفحه اول
 چند صد هزارتایی به آنجا مهاجرت می‌کردند، تجمعی عظیم و کم نظیر از پرندگان را بوجود می آورد. وقتی صدای انفجار توپ یا خمپاره ای بلند می‌شد، چنان حجمی از مرغابی و غازها به هوا برمیخاست، که دیدن آسمان تا دقایقی غیرممکن می‌شد. وقتی با تراده(بلم چوبی) پارو زنان و بی سر و صدا برای شناسائی در آبراه ها رفت آمد میکردیم، انگار در حال سان دیدن از پرندگان رنگانگی بودیم که روی نی ها نشسته بودند.
 در ساحل هميشه گله های گراز دیوانه وار در حال رفت و آمد بودند. زیاد پیش می آمد که شبها نگهبانها سگ های آبی را با غواص های دشمن اشتباه بگیرند. موشهای جسور با پریدن از این نی به آن نی کیلومترها در هور پیشروی كرده خود را به
 پاسگاههاي ما ميرسانند. انبوهي عظيم از انواع حشرات كه حلقه مهمی در زنجیره اکوسیستم  هور براي تامين غذاي تعداد زیادی از جانوران ساکن هور بود.
 اگر آن زمان کسی به من میگفت، این تالاب با این عظمت ۲۰ سال دیگر نابود خواهد شد، حتما در سلامت عقل او تردید میکردم. با چه منطقی ممکن است کسانی کمر به نابودی این مرداب ببندند؟ در مقابل نابودی هور چه چیزی به دست می آورند که مابه ازای نابودی آن باشد ؟ منابع و امکانات عظیمی كه برای نابودی آن لازم است را از كجا مي آورند؟ تکلیف زندگی کسانی که طی قرنها در کنار این مرداب شکل گرفته چه خواهد شد؟  امروز که شاهد نابودی هورالعظیم هستیم‌، همزمان با هزینه بیت المال و البته با نیت خیر!! در حال تخریب کدام هورالعظیم دیگر هستیم؟ اصولا درک ما از واژه به ظاهر ساده ولی در عین حال تو در تو و چند لایه محیط زيست چيست؟