گروه راه و ساختمان - بر اساس اظهارات وزیر امور خارجه چین و هند، دو طرف تلاش خود را در جهش کاهش تنش های مرزی و تقویت روابط دوجانبه به کار گرفته اند و معتقدند که ماهیت روابط فی مابین در حال توسعه است.  از آن جایی که رقابت میان بازیگران متعدد از یک طرف و تلاش برای تقویت همکاری های بین‌المللی و نگاه تجدیدنظرطلبانه از طرف دیگر مهمترین خصوصیات دوران گذار در روابط بین‌الملل در نظر گرفته می شود، از این رو شناخت کنش میان بازیگران عمده و مهم در این دوران از اهمیت زیادی برای درک نظام بین‌الملل و انجام اقدامات مؤثر در آن برخوردار می باشد.
به گزارش اقتصادسرآمد، در میان بازیگران منطقه ای، دو کشور چین و هند با توجه به ویژگی‌ های داخلی به عنوان مهمترین و قدرتمندترین کشورهای آسیا و دو قدرت نوظهور شناخته شده اند و نقش غیر قابل انکاری در تحولات نظم جهانی ایفا می کنند. در حالی که روابط دو کشور در طول سال‌های گذشته همواره دستخوش نوسانات متعددی بوده و گاهی افزایش حجم روابط تجاری، همکاری‌های دفاعی و نظامی مناسبات بین دو غول آسیایی را پررنگ‌تر کرده و گاهی نیز مسائلی از جمله تنش در مرز مشترک، تلاش برای نفوذ در افغانستان، آسیای مرکزی و اقیانوس هند در کنار مسابقه تسلیحاتی میان دو کشور، بعد رقابتی رابطه را نمایان‌تر کرده است، اما رهبران دو طرف همواره تلاش کرده‌اند که علاوه بر افزایش تأمین منافع خود و از طرفی برآورده ساختن منافع یکدیگر با استفاده از ابزارهایی از جمله ارتباط با کشورهای ثالث و نفوذ به مناطق تحت سلطه یکدیگر، از تشدید بحران در مناسبات دوجانبه بکاهند.
در هند و چین بازارهای بسیار مهمی برای یکدیگر در نظر گرفته شده که فرصت های سرمایه گذاری عظیمی در دو کشور قابل مشاهده است. بر همین اساس، مناسبات دو یا چند جانبه این دو کشور که پرجمعیت ترین کشورهای آسیایی قلمداد می شوند، با وجود برخی رقابت ها به ویژه در خصوص آینده پروژه های کلان اقتصادی و سیاسی من جمله «یک کمربند_ یک جاده» به منظور اتصال ارتباط چین به نقاط مختلف آسیا، اروپا و حتی شمال آفریقا و همچنین، پروژه هند برای تکمیل طرح کریدور اقتصادی شمال _جنوب از طریق بندر چابهار ایران برای برقرار ارتباط میان هند و کشورهای آسیای میانه، قفقاز و شرق اروپا، حائز اهمیت و قدرتمند است به گونه ای که چین دومین شریک تجاری هند پس از آمریکا و هند نیز بزرگترین شریک چین در آسیای جنوبی در نظر گرفته می شود.
نقش مهم ایران در حیات ابرپروژه 
ابتکار کمربند و جاده
پژوهشگر اقتصاد توسعه و حمل و نقل در این باره به روزنامه اقتصادسرآمد می گوید: ایران نیز یکی از اصلی‌ترین گزینه‌های همکاری چینی‌ها در اجرای ابتکار کمربند و جاده است؛ جالب اینکه ایران یکی از قابل قبول ترین زیرساخت‌های حمل و نقلی و انرژی در میان کشورهای غرب آسیا و آسیای میانه برای رسیدن چینی‌ها به اروپا را دارد که این مسأله سبب شده تا کشورهای رقیب نتوانند ایران را از این طرح حذف کنند؛ چینی‌ها برای نهایی کردن این ابرپروژه اقتصادی، چاره‌ای جز همکاری دو سویه با ایرانی‌ها ندارند.
به گفته امید ترفع، تبلیغات گسترده‌ای که دشمنان کشورمان علیه ایران در این پروژه مطرح می‌کردند که قرار است چینی‌ها با سرمایه گذاری در بندر گوادر و راه آهن پاکستان، سرمایه گذاری در ساخت خط آهن جنوب خلیج فارس برای حذف سیطره ایران بر تنگه هرمز و همچنین سرمایه گذاری در کریدور کارس (آسیای میانه-دریای خزر-قفقاز) و قطار پر سرعت ترکیه، ایران را از ابتکار کمربند و جاده حذف کنند، با سفر اخیر وانگ یی به تهران، با شکست مواجه شد.
پروژه‌های عمرانی بزرگ به سند همکاری ایران و چین منتقل می‌شوند
به گفته وی، شنیده شده برخی پروژه‌های زیرساختی حمل و نقلی کشورمان از قبیل راه آهن سریع السیر تهران-قم-اصفهان، برقی کردن راه آهن تهران-مشهد و چند پروژه آزادراهی دیگر نیز با امضای سند همکاری ۲۵ ساله ایران و چین، به این سند بالادستی منتقل خواهند شد تا با سرمایه گذاری چینی‌ها اجرا شود.
ترفع یادآور شد: با توجه به توسعه شرق چین به دلیل تجارت در دریاها، مقامات این کشور تصمیم گرفتند تا غرب کشورشان را با تجارت زمینی توسعه دهند که برای این منظور، نیاز داشتند تا با همسایگان این کشور در غرب، تجارت گسترده داشته باشند؛ البته حمل و نقل بخش کوچکی از توسعه زیرساخت‌ها در غرب این کشور است و ابتکار کمربند و جاده به بخش‌های گسترده‌ای از اقتصاد مربوط می‌شود. توسعه کارخانجات تولیدی، خودرو، بانک‌ها هم در این پروژه گنجانده می‌شوند.
عده ای از تحلیلگران نیز بر این باورند که با توجه به حرکت هایی مبنی بر جهانی شدن، رشد اقتصادی و همچنین افزایش قابل توجه توان نظامی، چین تهدید جدی از جانب هند احساس نمی کند. از بعد دیگر، بسیاری از استراتژیست های هندی اعتقاد دارند که اتحاد هند با آمریکا می تواند بزرگترین پشتوانه و تضمین در برابر مهمترین تهدیدات بالقوه از سوی چین باشد در حالی که هند ناامنی شدیدی به خاطر پیشرفت های اقتصادی و اقدامات نظامی چین احساس می کند که نمونه آن نگرانی از طرح یک کمربند یک جاده و سرمایه گذاری گسترده چین در پاکستان و بندر گوادر است در حالی که چینی ها بندر گوادر را رقیبی برای چابهار نمی بینند و دو بندر شریک و مکمل یکدیگر در نظر گرفته می شوند.