عضو هیئت نمایندگان اتاق بازرگانی تهران اظهار داشت:‌ با وضعیت فعلی FATF، تحریم‌ها و مجموع شرایط فعلی به نظر نمی‌رسد حتی یک ریال از این فاینانس پیش‌بینی شده محقق شود. مگر اینکه اصلاحات خوبی در حوزه سیاست‌های ارزی، جذب سرمایه‌گذاری خارجی و همچنین تصمیم‌گیری در مورد FATF و پیوستن به کنوانسیون‌های بین‌المللی که مهم‌ترین‌ انها سازمان تجارت جهانی است انجام شود.به گزارش اقتصادسرآمد، مهراد عباد در گفت‌وگو با ایلنا در مورد پیش‌بینی فاینانس 26 میلیارد یورویی در لایحه بودجه 1401 اظهار کرد: میزان فاینانس پیش‌بینی شده در لایحه بودجه خوشبینانه است، در این مورد همه چیز به روابط خارجی بستگی دارد. در بهترین حالت مذاکرات برجام با سرعت پیش‌ می‌رود ولی در این حالت هم چنین رقمی محقق نمی‌شود، چراکه در صورت به نتیجه رسیدن مذاکرات هم باید مراحل دیگری مانند صدور اجازه ورود شرکت‌‌های خارجی به کشور را پشت سر بگذاریم، امروز حتی کسانی که در ظاهر دوست ما هستند هم به علت ترس از تحریم‌ها در ایران سرمایه‌گذاری نمی‌کنند.وی افزود: مدت زمانی هم طول می‌کشد که اعتماد دوباره بین طرفین برگردد، حتی اگر این اتفاق هم رخ دهد وضعیت کشور ما شرایط باثباتی برای سرمایه گذار خارجی نیست. در مورد قوانین و اعتمادسازی باید کار کنیم تا انگیزه برای سرمایه‌گذار خارجی ایجاد شود. اگر بخواهیم در آینده هم هر روز یک قانون جدید داشته باشیم مسلما ریسک سرمایه‌گذاری در ایران بیشتر و باعث کاهش سرمایه‌گذاری می‌شود. ما واقعا در برخی از صنایع خود مانند گاز و نفت و پتروشیمی نیاز به سرمایه‌گذاری داریم که مسلما نمی‌توان همه آن را از داخل تامین کرد.عضو هیئت نمایندگان اتاق بازرگانی تهران بیان کرد: با وضعیت فعلی FATF و تحریم‌ها و مجموع شرایط فعلی به نظر نمی‌رسد حتی یک ریال از این فاینانس پیش‌بینی شده محقق شود. مگر اینکه اصلاحات خوبی در حوزه سیاست‌های ارزی و جذب سرمایه‌گذاری خارجی و همچنین تصمیم‌گیری در مورد FATF و پیوستن به کنوانسیون‌های بین‌المللی که مهم‌ترین‌ انها سازمان تجارت جهانی است انجام شود تا کشورها ترغیب به سرمایه‌گذاری در ایران شوند.وی ادامه داد: دولت با تصور برداشته شدن تحریم‌ها این بخش از بودجه را بسته است. تصور دولت این است که ارتباطات خوب شده و تحریم‌ها برداشته می‌شود. اما حتی اگر این اتفاق هم بیافتد کشورها بلافاصله شروع به سرمایه‌گذاری نمی‌کنند. در بازه بعد از تصویب برجام هم اینطور نبود که کشورها برای سرمایه‌گذاری در ایران سرازیر شوند بلکه برخی از آنها فقط یک سال بررسی کردند و بعد از بازگشت تحریم‌ها دیگر سرمایه‌گذاری کلانی هم در کشور نشد.