ایرج گلشنی- داعش بر آن بود تا ده‌ها نقطه از شهر پرجمعيت تهران را با بمب‌هاي متعدد مورد هدف قرار دهد و هم‌زمان، پايتخت كشورمان را به آتش و خون بكشد، اما باز هم وجود مبارك بچه‌هاي وزارت اطلاعات. باز هم خنثا شدن توطئه دشمن. باز هم امنيت به رغم وجود صدها دشمن قسم خورده. هيچ حرفي نمي‌توان گفت جز اين كه صميمي به اين سربازان بي‌نام و نشان گفت: صفاي وجودتان!
از بس در اين كشور، اختلاس‌هاي عجيب و غريب مي‌شود، ديركردهاي چندين ساله مانند متروي پرند رخ مي‌دهد، كم‌كاري تا حد مسكن مهر پيش مي‌رود كه فرسوده شدند و تحويل نشدند، از بس بنادر ما تبديل شده‌اند به انبار كانتینرهاي وامانده و تعيين‌تكليف نشده و... كه گاهي آدم خيال مي‌كند كه هيچ چشم نظارتي در اين كشور وجود ندارد و روح آدم به سوي نااميدي مي‌رود كه يك‌باره، آدم‌هاي بي نام و نشان، يك آس خوشگل رو مي‌كنند و با به دام انداختن ده‌ها گروه تروريستي آن هم هم‌زمان و سر بزنگاه، كه حال آدم خوش مي‌شود و اميد بر مي‌گردد به نهاد دل. به اين خوبان روزگار چه مي‌توان گفت جز صفاي وجودتان!
گاهي براي ما سوال مي‌شود كه اين چشم‌هاي بينايي كه شب و روز نمي شناسند و چنين با دقت و جسارت، رگ دست دشمنان مخفي كه مخفي‌كاري حرفه اي ذات كار آن‌هاست را مي‌گيرند، چرا نفس رشوه‌گير و رشوه‌خوار را نمي چينند؟ چرا در انبوه خراب‌كاري خودي‌ها كه در سازمان‌ها و دستگاه‌هاي دولتي هستند، پيدايشان نيست؟ چرا اين همه دقت و تيزبيني و حوصله و ردگيري، در گمركات ما نيست؟ چرا در بنادر خبري از اين‌ها نمي‌شود؟ و فكر مي رود به آن جا كه بگويد، بهتر نيست همه امور نظارتي را به اين بچه‌شيرهاي كار درست بسپاريم و بعد همواره آس رو كنند و ما هم بگوييم: صفاي وجودتان؟
از يك سو، بعد نظارتي در بخش امنيتي كشور را مي‌بينيم كه حماسه پشت حماسه مي‌آفرينند و از ديگر سو، بي‌نظارتي و كوري در جاي جاي دستگاه‌هاي اجرايي مي‌بينيم و مات و متحير مي‌مانيم كه با وجود اين همه تحريم و اين همه مشكلات اقتصادي كشور، چرا خودي‌ها هم دست به تحريم خودي‌ها مي‌زنند؟ مسئولان اجرايي واقعا چه مي‌كنند؟ تنگناي نهاده‌هاي دامي باعث گراني خوراك مرسوم مردم شده است، اما هزاران تن نهاده دامي در جايي مانند سيلوهاي تويسركان مي‌گندد و حرام مي شود! در جاهاي ديگر هم همين‌طور است اما صدايش را در نمي‌آورند. وقتي رهبر فرزانه انقلاب فرمودند كه تحريم‌ها دليل همه مشكلات نيست و به تقويت مديريت داخلي اشاره كردند، شايد خيلي حرف‌شان را درك نكرديم؛ اما با وجود اين همه كم‌كاري در بنادر و گمرك و سيلو و... تازه مي‌فهميم، تحريم يك جزء كوچك مساله است و مساله اصلي خودي‌هايي هستند كه عادت كرده‌آند به گل‌به خودي! و چنين است كه فكر مي‌رود دست به دامان بچه‌هاي اطلاعاتي مي‌شود و آرزو مي‌كند كه اي‌كاش آن‌ها همه جوره ناظر بر كارها بودند. بعضي‌ها كه نق مي‌زنند و مي‌گويند، حكومت امنيتي‌ها مي‌خواهي راه بيندازي؟ بايد گفت، وقتي اين همه بي‌دقتي و بي‌ملاحظگي مي‌بينيم كه به راحتي و بي‌محاكمه، اين همه سرمايه ملي به يغما مي‌رود و نابود مي‌شود، بهتر نيست حكومت امنيتي‌ها باشد تا خيلي از مردم ما شب‌ها گرسنه نخوابند؟ بهتر نيست پدرها غروب‌ها با روي باز به خانه بروند نه با روح شرمنده؟
بگذريم! ما كه همه‌اش در حاشيه هستيم، بگذاريد شما را به حاشيه نبريم. البته حاشيه برو نيستيد، چون پيداي‌تان نيست. هستيد و نيستيد! به نوعي، همان وجود حاضر غايبي هستيد كه سعدي مي‌گفت. نيستيد، چون نه مصاحبه مي‌كنيد، نه تبليغ مي‌كنيد، نه در برنامه‌هاي سيما جولان مي‌دهيد، نه صداي تان از راديو مي‌آيد و نه تصويرتان در هيچ رسانه‌اي. اما هستيد كه اين گونه ورق را بر مي‌گردانيد و جان مردم‌تان را نجات مي‌دهيد و اميد را به لبخند رضايت‌شان گره مي‌زنيد. صفاي وجودتان!