آلودگی پلاستیکی اقیانوس‌ها به معیشت و درآمد جوامع ماهیگیری در سراسر جهان آسیب می‌رساند.
به گزارش اقتصادسرآمد، برآورد هزینه‌های پلاستیک برای جوامع ماهیگیری معمولا بر زیان‌های مستقیمی مانند پارگی تورها، مسدود شدن پروانه شناورها و اتلاف زمان برای جدا کردن زباله‌ها از صید استوار است. این هزینه‌های واقعی و مستند، سال‌هاست مبنای ارزیابی تاثیرات اقتصادی آلودگی پلاستیکی بر صنعت شیلات بوده‌اند.
بنابر گزارش ایسنا، نتایج مصاحبه با ماهیگیران نشان داد که هزینه آلودگی پلاستیک اقیانوس برای یک قایق تقریبا ۳۴۰۰ دلار در سال است که حدود ۱۲ درصد از درآمد سالانه یک قایق و نزدیک به یک چهارم درآمد مالک را می‌بلعد. برای خانواده‌هایی که از قبل درآمد کمی دارند، از دست دادن این مقدار زیاد به دلیل زباله‌های شناور، ضربه بزرگی به اقتصاد آنان وارد می‌کند.
طناب‌ها و تورهای رهاشده در دریا به‌راحتی به دور پروانه شناورها می‌پیچند و آزاد کردن آنها می‌تواند جان ماهیگیران را به خطر بیندازد. در این تحقیق، نزدیک به نیمی از ماهیگیران گفتند که به‌طور متوسط چند بار در سال با گیر کردن پروانه شناور در میان زباله‌ها و تورهای شناور مواجه می‌شوند.
برخی از این حوادث تنها به بریدگی دست‌ها ختم شده است، اما در مواردی نیز پیامدهایی بسیار شدیدتر داشته و به قطع عضو یا حتی کشیده شدن افراد به داخل تیغه‌های پروانه هنگام تلاش برای جدا کردن زباله‌ها انجامیده است. اگرچه چنین حوادثی نادر هستند، اما واقعیت دارند.
ماهیگیران در گفت‌وگوهای گروهی همچنین از همکارانی یاد کردند که به دلیل روشن شدن ناگهانی موتور هنگام آزاد کردن پروانه، جان خود را از دست داده یا دچار آسیب‌های جبران‌ناپذیر شده‌اند. این حوادث نشان می‌دهد که زباله‌های شناور تنها خسارت اقتصادی به صنعت ماهیگیری وارد نمی‌کنند، بلکه تهدیدی جدی برای سلامت و جان انسان‌ها نیز به شمار می‌روند.
ماهیگیران پیش از این زباله‌های پلاستیکی را که در تورهایشان گرفتار می‌شد، جمع‌آوری می‌کردند که اقدامی ساده و کم‌هزینه بود. به گفته پژوهشگران، اگر در ازای این کار حتی مبلغ اندکی به آنان پرداخت شود، بیشتر ماهیگیران پلاستیک‌های جمع‌آوری‌شده را به جای بازگرداندن به دریا، به ساحل منتقل خواهند کرد.
برآوردها نشان می‌دهد، پرداخت هزینه به هر قایق برای بازگرداندن تمام زباله‌های پلاستیکی‌اش، سالانه تنها حدود ۶۰ دلار هزینه دارد، رقمی که در مقایسه با منافع زیست‌محیطی آن بسیار ناچیز است.
در حال حاضر بسیاری از ماهیگیران زباله‌های پلاستیکی را دوباره به دریا می‌اندازند، زیرا احساس می‌کنند تلاش فردی آنان تا زمانی که دیگران همچنان به آلوده کردن دریا ادامه می‌دهند، تاثیر چندانی نخواهد داشت.
پیش از این تحقیق، هزینه آلودگی پلاستیکی برای خانواده‌های ماهیگیر عمدتا بر پایه برآوردها و مدل‌های نظری محاسبه می‌شد اما اکنون، برای نخستین بار، رقمی مبتنی بر تجربه و روایت مستقیم خود ماهیگیران به دست آمده است که نشان می‌دهد، خسارت‌های واقعی بسیار فراتر از هزینه‌های شناخته‌شده‌ای مانند تعمیر تورها و تجهیزات است.
این هزینه‌ها بیش از همه بر دوش افرادی سنگینی می‌کند که کمترین توان مالی برای تحمل آن را دارند. بر اساس نتایج یکی از تحقیقات، ماهیگیران خُرد سهم قابل‌توجهی از صید جهانی را تامین می‌کنند و غذای میلیاردها نفر را فراهم می‌سازند. بنابراین، کاهش تدریجی درآمد این گروه تنها یک مشکل محلی نیست، بلکه می‌تواند پیامدهایی گسترده برای امنیت غذایی در سراسر جهان داشته باشد.بر اساس گزارش ارث، پژوهشگران برای مقابله با این بحران، راهکاری عملی پیشنهاد کرده‌اند که شامل شناسایی فقیرترین جوامع ماهیگیری و تطبیق آنان با آلوده‌ترین رودخانه‌ها، سپس اختصاص منابع مالی و برنامه‌های پاکسازی به این مناطق در اولویت نخست است. به باور آنان، اگر این حمایت‌ها به‌درستی هدف‌گذاری شود، می‌تواند فشار اقتصادی و زیست‌محیطی را در مناطقی که بیشترین آسیب را متحمل می‌شوند، به‌طور چشمگیری کاهش دهد.
نتایج این تحقیق در مجله Communications Earth & Environment منتشر شده است.