سال گذشته اعتراضات مردم در بستر مطالبات اقتصادی و معیشتی و ناکارآمدی دولت در ایجاد یک رفاه نسبی و فراهم کردن خدمات شهری با محوریت استان های جنوبی عراق بود که اگر چه به نسبت آن اعتراضات نیز جدی بود، اما چندان وجه رادیکال و تندروانه ای پیدا نکرد و علاوه بر آن مدت اعتراضات نیز کوتاه بود. چرا که یکی از نکات کانونی همان اعتراضات تابستان بسیار گرم سال گذشته تنها به قطعی مکرر آب و همچنین نبود برق باز می گشت که متاسفانه چون با بحران های اقتصادی داخلی در جمهوری اسلامی ایران توام شده بود و موجب قطع صادرات برق از ایران به عراق شده بود، شرایط ضد ایران رقم خورد. طبیعتاً با این اقدام، تهران بخشی از اعتراضات را متوجه خود کرد که تجلی آن به تعرض مردم بصره به کنسولگری جمهوری اسلامی ایران در این استان باز می گشت و به تبع آن شعارها به سمت رابطه جمهوری اسلامی ایران با کشور عراق و نفوذ تهران در میان برخی از گروه ها و احزاب این کشور تمایل پیدا کرد.  چرا که مردم عراق این باور را پیدا کرده بودند برخی از جریانات و احزاب سیاسی که مسبب مشکلات عراق هستند به گونه‌ای با ایران ارتباط دارند؛ جالب اینجا بود که به فاصله زمانی کوتاهی از آن تعرض به کنسولگری ایران در بصره شاهد تعرض مشابهی به کنسولگری ایالات متحده آمریکا در این استان بودیم که نشان می‌دهد که منطق اعتراضی مردم عراق شامل همه بازیگران فرامنطقه‌ای و منطقه‌ای است.