گروه شرکت ها-  برند سازی یکی از مقوله های اقتصادی بازاریابی است. هدف عمده برند سازی در حوزه اقتصادی، متمایز کردن کالا یا کالاهای تولیدی از کالا یا کالاهای دیگر است.امروزه بزرگترین شرکت های جهان، هر کدام برند یا برندهای شناخته شده ای دارند که متمایز از برندهای رقیب هستند و مشتری و بازار هدف خود را دارند.
به گزارش اقتصادسرآمد، در سومین گام از معرفی برندهای مشهور ایرانی با «بهروز فروتن»، بنیانگذار «صنایع غذایی بهروز» گفت و گو کرده ایم. فروتن چند سالی بود شرکت بهروز را فروخته و شرکت دیگری را خریده و فعال کرد ولی پس از مدتی آن را برگرداند.فروتن، متولد سال 1324 در محله امیریه تهران[بالاتر از میدان راه آهن] است و در زمانی که 10 سال داشته پدرش که بازنشسته ارتش بوده، فوت کرده است. بهروز فروتن بعدا لیسانس روابط عمومی گرفت، به تدریس در مدرسه مشغول شد و بعدا فوق لیسانس مدیریت گرفت.
او در گذر زندگی تصمیم گرفت در کنار تدریس، به فعالیت در حوزه پیمانکاری هم بپردازد که یک بار به خاطر اعتماد به یکی از دوستانش، دچار مشکلات  مالی شد. مدتی بعد و در سال 1356 تصمیم گرفت که در منزل و با کمک همسرش فرآورده های غذایی از جمله رب گوجه فرنگی، ترشی و مربا تولید کند و در بازار بفروشد.
بهروز فروتن، هر روز با یک ماشین «ژیان مهاری» به میدان میوه و تره بار تهران می رفته و محصولات کشاورزی مورد نیاز را خریداری می کرده است. او بعدا این ماشین را در شرکت بهروز در معرض دید همگان قرار داد تا خود نیز به یاد داشته باشد از کجا شروع به کار کرده است.
او بعدا با سرمایه خود و اقوامش، کارگاهی برای تهیه و تولید فرآورده های غذایی تاسیس کرد ولی درست در زمانی که در پی اخذ پروانه تولید بود این کارگاه به خاطر آتش سوزی کارگاه همجوار آتش گرفت. بهروز فروتن، اندک زمانی بعد در گوشه ای از آن کارگاه دچار حریق شده، فعالیت تولیدی را از سر گرفت و فعالیت های او با تاسیس شرکت بهروز توسعه پیدا کرد.
او می گوید: من بنیانگذار صنایع غذایی بهروز هستم. من اسمم بهروز است. من مبتکر خلاقیت هستم. اجازه دارم از برند خودم و سلام استفاده کنم. سلام یک کلمه عام است. من می گویم باز هم سلام. یعنی مجددا به شما سلام می کنم. تجربیات گذشته را امروز در این عرصه به کار می گیرم.
بنیان گذار«بهروز» در ادامه می گوید: اگر آن سختی و مشقت در زمان جنگ نبود و ما خودساخته نمی شدیم، مطمئنا امروز 12 هزار واحد تولیدی صنعت غذایی نداشتیم و اصلا نیازی به این که این تولیدات وجود داشته باشد، نداشتیم. آن سختی باعث شد که ما راه را پیدا کنیم. آن سختی بود که به ما هویت تولید را داد. فهمیدم که می توانیم روی پای خودمان بایستیم.من موضوع نبودن چسب را مطرح کردم. از این نوع کمبودها، زیاد بود. ایامی بود که شیشه های مواد غذایی پیدا نمی شد. ما ناچار بودیم شیشه های مواد غذایی را جمع آوری کنیم و بشوییم و استریل کنیم. با این کار، از شیشه های مواد غذایی مجددا استفاده کردیم. چون می باید تولید می کردیم.
فروتن گفت: ما در آن زمان کارتن نداشتیم. من نمی توانستم محصولم را روی زمین بگذارم. می خواهم ابتکار و نیاز را برای شما توضیح بدهم. یا حلب های 17 کیلویی که حاوی روغن بود را بعد از مصرف روغن، به خوبی می شستیم و از وسط نصف می کردیم و دو تا ظرف برای بسته بندی می شد.هیچ وقت هم یادم نمی رود در هر ظرف به جای 24 تا، تعداد 16 تا بسته بندی می شد. بعد می گفتیم اگر آن را برگردانید از شما می خریم. بسیاری از مواد اولیه وارد ایران نمی شد. ما ناچار بودیم از ترکیبات محصولات گیاهی و محصولات کشاورزی و از اقلام دیگر استفاده کنیم. 
وی در ادامه می گوید: تعداد شرکت های صنایع غذایی، زیاد نبود و فقط چند شرکت مطرح بودند. از آن چند شرکت منهای صاحبان اصلی، همچنان فعالیت آن شرکت ها ادامه دارد مثل «چین چین» یا «یک و یک» و «مهرام» و «دلپذیر» که قبلا به نام کدبانو بود. باز از شرکت های قدیمی که هنوز فعالیت دارند می توان به «کامبیز» اشاره کرد و همچنین شرکت «فرات». این شرکت ها در سال های قبل از انقلاب در بخش صنعت غذا فعالیت می کردند. شرکت شیر پاستوریزه هم بود که بعدا به صنایع شیر پگاه تغییر نام داد.این شرکت ها بیش تر به جای این که شرایط بازار را در نظر بگیرند، به کیفیت توجه می کردند و توانستند بمانند. اگر شرکت ها برای هر کالایی که در صنعت غذا باشد یا در پوشاک باشد یا در صنعت خودروسازی باشد، به کار تحقیق و توسعه و بازاریابی بپردازند و آن را هم عملیاتی کنند و کیفیت را ملاک قرار بدهند، می توانند جایگاه خودشان را داشته باشند.قبل از انقلاب، حدود 600 واحد صنعت غذا در کل کشور داشتیم. امروز نزدیک 12 هزار واحد صنعت غذا داریم.
گفتنی است، شركت بهروز در سال 1356 توسط "بهروز فروتن" بنیان گذاشته شد ودرتمام این مدت،سهام عمده این شركت،دراختیار خانواده فروتن بود اما در سال 90 وی تصمیم به فروش شرکت خود گرفت. او دلیل این مساله را«عدم تامین نقدینگی» خواند اما به نظر می رسد او باز هم از فروش این نوستالژی غذایی صرف نظر کرد.