ادامه از صفحه اول
هزینه و فایده هر یک از آن سیاست ها برای کارفرمایان و جامعه دریایی ایران به ویژه کارخانه های کشتی سازی داخلی و موسسات رده بندی داخلی چه بوده ؟ آیا پس از اتمام پروژه ها، انتقال دانش و اطلاعات بطور نظامند و حساب شده به داخل صورت گرفته ؟ آیا امروز به جز انباشت تعداد زیادی کارتن با محتوای اسناد و نقشه های شناورها و نیز خود کشتی چیز دیگری در اختیار مالکین شناورها هست ؟ آیا درس آموخته های پروژه ها بطور نظام مند و دقیق در شرکت های ایرانی (مالکین شناورهای سفارش داده شده) موجود است ؟ و نیز آیا مدیران و کارشناسانی که وظیفه نظارت بر فرایند ساخت را در یاردهای خارجی بر عهده داشتند به دغدغه انتقال دانش و اطلاعات به صنعت کشتی سازی داخلی توجه داشته اند ؟ البته امروز بسیاری از آنها یا بازنشسته شده اند و یا در این شرکت ها مشغول به کار نیستند. آیا شرکت های ایرانی هم که در قالب عقد قرارداد با یک شرکت نظارتی (شرکتی ایرانی یا خارجی) پروژه ها را به اتمام رسانند در انتقال دانش و اطلاعات به ذینفعان داخلی ساخت شناور موفق بودند؟
به اعتقاد بنده، خیر! فرصت ها به راحتی از دست رفت. چون در صنعت حمل و نقل دریایی برای اطلاعات ارزش چندانی قائل نیستیم. چون در ساده سازی اطلاعات و به اشتراک گذاری آنها با یکدیگر مهارت کافی نداریم‌. چون تفاوت بین داده و اطلاعات را نمی دانیم‌ و ...