آترین اسکندری
چند سال پیش بود که رهبر معظّم انقلاب ، هشداری در مورد عوض شدن جای جلاد و شهید در اذهان عمومی دادند . مسأله ای که عموم فعالین سیاسی و دلسوزان انقلاب، آن را معطوف به پس از پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1357 دانستند. صد البته پرداختن به انبوه حوادث تلخ وشیرین و خیانت ها و خباثت های دشمنان داخلی و خارجی ایران کاری است در خور شایسته . لکن در سالیان اخیر ، ناظر به فعالیت های ماهواره ای چون منوتو و ایران اینترنشنال و بی بی سی که با پولهای باد آورده در پی ایجاد تصوری رویایی و آرمان گونه از رژیم پهلوی هستند ، لزوم تبیین عمومی برای مسائل تاریخی برای نسل جوان بیش از پیش برجسته شده است . ناگفته هم پیداست دشمنان با تکیه بر مشکلات اقتصادی دهه ی اخیر«دهه ی 90» ، نارسایی ها و کاستی های کتمان ناپذیر موجود و بعد زمانی « گذشت چند دهه» می خواهند جای رضاخان جلاد و خائن را از تاریخ پاک کنند و رضاخانِ دلخواه خود را در حافظه ی تاریخی مردم جاگذاری کنند. علی رغم تمام تلاش هایی که نهادهای فرهنگی در طول 43 سال گذشته داشته اند ، به چند دلیل ( از جمله فوت بسیاری از انقلابیون نسل اول ، بودجه ی محدود ، عدم توجه نهادهای تصمیم گیر به مسأله و ... ) تأثیر این شبکه ها و امثالهم کتمان ناپذیر است .شاید عطف به همین مسأله باشد که فرح پهلوی و پسرش ! به خود جرأت می دهند نداهای مزبوحانه ای از میان آنچه ملت ایران قی کرده است سردهند.همه ما از کودکی شنیده ایم که تاریخ معلم انسان هاست. در متون روایی و دینی ما نیز  توصیه ی اکید بر تفکّر و تأملّ در احوال گذشتگان است .باید برای نسل جدید تبیین نماییم که ریشه ی بخشی از مشکلاتی که امروز در مسأله ی در گیری های میان آذربایجان و ارمنستان وجود دارد، در بخشش تکه ای از وطنمان منطقه ی قره سو به ترکیه توسط همین رضاخان است.
ادامه در صفحه 2