گروه تولید – حمزه رستمی نیا - این روزها در باره ساخت کشتی بسیار گفت و شنود می شود. آن چه کارشناسان بر آن اذعان دارند، غیر اقتصادی بودن ساخت کشتی در ایران است. این گروه مخالف ساخت کشتی هستند و بر این باورند که بازار ساخت کشتی اشباع شده و کشورهای پیشرفته در ساخت کشتی- مانند کره، چین و ژاپن- بازار را قبضه کرده اند. عده دیگر بر این باورند که در بازار ساخت کشتی، عرضه بر تقاضا پیشی گرفته و ساخت کشتی معنا ندارد؛ زیرا می توان با قیمت بسیار کمتر، کشتی سفارش داد. 
اما عده ای به شدت موافق کشتی سازی هستند و کشتی سازی را صنعتی راهبردی برای ایران می دانند. آن ها محاسبه می کنند که میزان تقاضای ایران به کشتی بسیار زیاد است وتحریم ها مانع شده که ناوگان کشتیرانی به موقع به روز شود؛ به همین خاطر عقب ماندگی فراوان داریم. و نیز، با توجه به جمیع جهات، کشتی سازی درایران «ممکن است اقتصادی نباشد؛ اما راهبردی» است و ما برای تأمین آینده نگر و بلندمدت نیاز خود به کشتی، چاره ای نداریم جز ساخت کشتی؛ حتا با ضرر. به بیان دیگر، از این دیدگاه ساخت کشتی چنان مهم است که باید بخشی از بودجه کشور را به آن یارانه بدهیم. با ضرر بسازیم؛ اما بسازیم. 
در این راستا و با توجه به تفاهم 25ساله با چین که قرار است از تفاهم خارج شده و به قرارداد تبدیل و اجرایی شود، بحث کشتی سازی در ایران قوی تر شده است. رئیس دبیرخانه شورای عالی صنایع دریایی کشور که مدیر کل دفتر ریلی وصنایع دریایی وزارت صمت نیز هست، در گفت و گو با مارین نیوز به نکات مهمی اشاره کرده است. ما به استناد این مصاحبه به بررسی این چند نکته می پردازیم:
انتقال فناوری
بی شک اگر غرض از ساخت کشتی به این صورت باشد که چینی ها بیایند بسازند و بروند، هیچ معنایی ندارد. می شود قصه بزرگ راه تهران شمال و هر لحظه ممکن است رها کنند و بروند. چینی ها قابل اعتماد نیستند؛ به دو دلیل: یکی این که در بحث تجارت بین الملل جایی برای اعتماد نیست و دیگر اینکه چین، همیشه چین بوده است و چین خواهد ماند. چین برای کسی قسم وفاداری نخورده و نخواهد خورد. چین پول شناس است. اگر قرارداد بی دردسر با پول زیاد باشد، پای کار است؛ اما اگر چیزی غیر از این باشد، پای کار نخواهد بود و ما طی چند سال اخیر بارها این کرامات را از چینی ها دیده ایم و در اقتصادسرآمد این موضوع را بارها گفته  و تاکید کرده ایم.
نکته دیگر، با یاد از سردار بزرگ ایران طهرانی مقدم عزیز، به خاطر می آوریم که دارایی بر مبنای مستشاری، یعنی افتخار کردن به پوچ. همان طور که مستشاران لیبیایی ارکان موشکی ایران را در دست داشتند و یک شبه همه چیز را نابود کردند و دست ایران را در پوست گردو گذاشتند. چینی ها هم چیزی بهتر یا بالاتر از لیبیایی ها نیستند. آن ها منافع خود را بر ما ترجیح می دهند و این امری طبیعی است. از این رو، اگر ساخت کشتی و شناورهای ریز و درشت، بر مبنای انتقال فناوری باشد؛ درست است و غیر از این اشتباه بزرگی خواهد بود. مهندس جعفری در این باره می گوید: «یک بخش گفت و گو با چینی ها در زمینه انتقال فناوری در زمینه طراحی و مباحث علمی و فنی انواع اقسام شناورها بود. در حال حاضر ما شرکت های خوبی را در این زمینه داریم، اما به دلیل اینکه در ساخت بسیاری از شناورها در تجربه نخست هستیم، بهتر است یک شرکت مجرب دیگر که تجربه ساخت در این زمینه را دارد، حداقل به عنوان شرکت مشاور در کنار ما باشد.»
وی می افزاید: «روند مذاکرات بر اساس انتقال فناوری انجام شده و پایه این همکاری خواهد بود و بعد از این موضوع اساسی به سراغ مباحث ساخت، زیرساخت و مباحث تامینی خواهیم رفت.»
و ما هم می گوییم اگر روال بر همین باشد که جعفری می گوید، باید از ورود چینی ها به عرصه کشتی سازی خود استقبال کنیم و درغیر این صورت، بهتر است که گوشت را به دهان گربه نسپاریم.
نرم افزارهای حرفه ای
ما در زمینه نرم افزاری به دلیل تحریم ها مشکلات عدیده داریم. حتا در مواردی برای نرم افزارهای رایانه های شخصی مشکل داریم تا برسد به نرم افزارهای پیچیده در سازه های بزرگ مانند کشتی. از این رو جعفری نگاه درستی به قضایا دارد که می گوید:«ما در بسیاری از مواقع از نرم ‌افزارهای غیر اصلی و متفرقه استفاده می کنیم که ممکن است خطاهایی نیز رخ دهد، به همین دلیل حضور این شرکت‌ ها در روند طراحی و ساخت به ‌ویژه درباره شناورهایی که طراحی آن ها در داخل انجام نشده بسیار مفید است.»