علی مظفر- بیگمان؛ تجاوز غیرمسئولانه و غیرقانونی آمریکا به ونزوئلا برای کشورهای همسو به معنای از دست رفتن یک متحد نمادین و اقتصادی، افزایش فشار سیاسی و اقتصادی داخلی و همچنین تغییر موازنه قدرت منطقه‌ای خواهد بود و شدت پیامدها به نحوه گذار قدرت در ونزوئلا بستگی خواهد داشت و فروپاشی سیاسی اقتصادی حکومت فعلی می‌تواند پیامدهای قابل‌توجهی در سطوح سیاسی، اقتصادی، ژئوپلیتیکی و ایدئولوژیک برای این کشور و منطقه و کشورهای همسو داشته باشد.
 تجاوز زیاده خواهانهء آمریکا؛ علاوه بر این‌که دیگر کشورهای آمریکا جنوبی را به تفکر ریسک پذیر وادار میکند، پیامدهای سیاسی و ژئوپلیتیکی را نیز بیش از پیش تقویت خواهد کرد و کشورهایی همانند کوبا، نیکاراگوئه و بولیوی که به بلوک ضدآمریکایی در این منطقه مشهور هستند با وجود برخورداری ترامپ از زور قانون جنگل، تضعیف این محور دور از انتظار نیست و این کشورها را ملتفت این موضوع مهم خواهد کرد که حتی مخالفت قانونی و بینالمللی بر اساس منافع ملی هر کشوری همچون ونزوئلا، شرایط هجوم نوبتی را برای کشورهای همسو به دنبال خواهد داشت و ترامپ میتواند مدل ونزوئلای ناپایدار را در کشورهای آنان نیز اجرایی
 کند.
از سویی دیگر؛ این تجاوز بیگمان به تقویت نفوذ آمریکا و متحدانش در منطقه منجر خواهد شد و آمریکا و برخی کشورهای منطقه همانند کلمبیا، برزیل و شیلی احتمالاً نفوذ بیشتری در کاراکاس خواهند داشت و این رفتار به توازن قوا در آمریکای لاتین به نفع جریان‌های لیبرال بازارمحور تغییر رویه خواهد داد. بیگمان، حملهء بدون مجوز از کنگره هم جامعه داخلی آمریکا را با واکنش مواجه خواهد کرد 
و هم تنش‌هایی در سطح جامعه بین الملل خواهد داشت و خواه،ناخواه پیامدهای اقتصادی برای کشورهای همسو موضوعی مشهود است که نخستین بخش قطع یا کاهش حمایت‌های انرژی ونزوئلا به این کشورها خواهد بود و از آن‌جا که ونزوئلا سال‌ها نفت ارزان یا اعتباری به متحدانش داشت، در این میانه کوبا بیشترین آسیب در زمینه کمبود انرژی و بحران حمل و نقل را تقبل خواهد کرد و کشورهای کوچک حوزه کارائیب که از توافقنامه های پترو کارائیب استفاده میکردند نیز با شوک انرژی مواجه خواهند شد. و این میانه، رفتار هنجارشکنانهء آمریکا منجر به کاهش همکاری‌های مالی و تهاتری در منطقه نیز خواهد شد و توافق‌های تهاتری نفت در برابر خدماتی همچون پزشکی، امنیتی از بین خواهد رفت و فشار اقتصادی بر دولت‌های همسو بیش از پیش افزایش خواهد یافت و پیامدهای امنیتی و اجتماعی از قبیل احتمال موج جدید مهاجرت از ونزوئلا به کشورهای همسایه، بی‌ثباتی مرزی و افزایش جرائم سازمان‌یافته در کوتاه‌مدت، منجر به توفانی به حجم تخریب جامعه سیاسی و اقتصادی و در دراز مدت نیز به اعمال نگرشهای استعماری و تسلط بی‌سابقه آمریکا به کشورهایی که به هدف به آن‌ها حمله نموده، خواهد داشت و این مهم در صورت انتقال قدرت خشن، امکان درگیری داخلی و مداخله خارجی نیز شتاب خواهد گرفت. 
اما پرسش این است که اگر سقوط به معنای «گذار کنترل‌شده» باشد، در سناریوی انتقال تدریجی و توافقی آیا امکان بازگشت سرمایه خارجی و ثبات اقتصادی و تزریق آرامش به جامعهء ونزوئلا وجود دارد و آیا روابط ونزوئلا با برخی از کشورهای همسو تعدیل یا قطع میشود و  نکتهء حائز اهمیت این‌که آیا به دنبال این هجوم، کاهش تنش‌های منطقه‌ای محتمل است؟ و پاسخ نیز به گواه تاریخ تاراج آمریکا به کشورهای متعدد با توجه به رفتارهایی که آمریکا در عراق، سوریه و لیبی داشته است بسیار مشهود است و آن این‌که آینده مردم و کشور ونزوئلا نیز در گردابی از تاراج نفت و غارت زیرساختهای معدنی و البته انرژی این کشور خلاصه خواهد شد. 
آگاه به مسائل سیاسی و بین المللی