سیل عظیم و ویرانگر فروردین ماه 1398 استان لرستان خصوصا بخش اعظمی از شهرستان پلدختر، بی شک دردآورترین حادثه  طبیعی سال کشور بود و هیچگاه از حافظه تاریخی مردم فراموش نخواهد شد، جایی که تمام دار و ندار برخی از مردم، یک شبه به باد فنا رفته و طعمه سیل خروشانی شد که به گواه خیلی ها حداقل طی 100 سال گذشته چنین سیلی در این منطقه مشاهده نشده بود.
فارغ از هر مسئله ای مثل امدادرسانی های ارگان های مردمی چون سپاه پاسداران، بسیج و ارتش و کمک های نوع دوستانه مردم سراسر کشور و حتی جهان و پیگیری های مسئولین کشوری و استانی که از همین جا به نمایندگی مردم قدردان این همه بزرگواری هستیم، ولی وسعت سیل فروردین لرستان و خساراتی که به زیرساخت های عمرانی، اماکن تجاری، تاسیسات دامی و صنعتی و هم چنین منازل مسکونی وارد کرد، به حدی بود که مردم محروم شهرها و روستاهای پلدختر، معمولان و چگنی برای بازسازی و تعمیر این حجم از خسارت با مشکلات عدیده ای روبرو بوده و هستند.
دولت و مشخصا بنیاد مسکن بعنوان متولی اصلی بازسازی مناطق سیل زده، با اعطای تسهیلات و همچنین کمک های بلاعوض 3 میلیون و برخی 5 میلیون تومانی در دو بخش معیشتی و تعمیرات و هم چنین تهیه زمین و... برای خانه های بکلی ویران شده، توانست تنها بخشی از مشکلات مربوط به سیل زدگان را مرتفع کند و از حالت بحران به حالت سازندگی تبدیل نماید.
ولی امروزه و بعد از گذشت 2 سال، بانک های عامل، سیل ‌زدگان را که تازه از یک بحران عبور کرده اند وارد یک بحران تازه تری کرده و با استفاده از اهرم های فشار چون مسدود کردن حساب و محرومیت از گرفتن تسهیلات سایر بخش ها برای وام گیرندگان و ضامن ها و با ارسال پیامک های تهدیدآمیز و همچنین اخطار های متناوب درب منازل مبنی بر دیر شدن اقساط و تهدید به ارجاع پرونده به دایره حقوقی و سایر اعمال شاقه، نه تنها دردی از هزاران درد برجامانده از سیل را مرحمی نیستند، بلکه نقش نمک بر زخم را ایفا کرده که جای بسی تاسف و صد البته تامل دارد.
در این برهه حساس، اکثر سیل زدگان یا بهتر گفته شود همه سیل زدگان از مسئولین امر کشوری و استانی خصوصا مجمع نمایندگان خود در مجالس شورای اسلامی و خبرگان، استاندار لرستان و هر آنکس که دستش می رسد، انتظار دارند نسبت به تمدید و امهال وام‌های شان مساعدت نموده تا حداقل تنها دغدغه مردم پیگیری ساخت و تعمیر مسکن و تهیه ملزومات زندگی باشد. خلاصه کلام اینکه به خدا روا نیست در این ایام که سایه شوم بیکاری ناشی از  ویروس منحوس کرونا و شرایط بد اقتصادی جامعه که گریبانگیر این مردم شده است به جای رفع بحران، خود عامل بحران دیگری در زندگی این مردم نجیب و متمدن باشیم.