تاریخ انتشار:1404/9/22
«سرآمد» بررسی کرد؛
چالش تغییرات اقلیمی و آینده حملونقل دریایی
اقتصادسرآمد- مرتضی فاخری - تغییرات اقلیمی بهعنوان یکی از عمیقترین دگرگونیهای قرن بیستویکم، ساختار و آینده حملونقل دریایی را با چالشهایی بیسابقه روبهرو کرده است. رشد پیوسته دمای زمین، افزایش سطح آب دریاها و شدتیافتن پدیدههای حدی مانند طوفانها، امواج بلند و سیکلونهای گرمسیری، نهتنها ایمنی عملیات دریایی را تهدید میکند، بلکه بنیان بسیاری از رویههای سنتی در مدیریت ناوبری، طراحی مسیرهای دریایی و بهرهبرداری از بنادر را تحت تأثیر مستقیم قرار داده است.
به گزارش اقتصاد سرآمد، مرتضی فاخری، پژوهشگر ارشد علوم راهبردی درنوشتاری به بررسی الزامات جهانی برای عبور از چالش تغییرات اقلیمی بهعنوان یکی از بحرانهای جدید در حوزه حملونقل دریایی پرداخته است. نگارنده در این مطلب توضیحاتی را پیرامون تغییر الگوهای حملونقل، مسیرها و زنجیره لجستیک دریایی در دوران اقلیمی جدید مطرح کرده است. این مطلب را در ادامه میخوانید: امروزه هیچ بازیگری در عرصۀ حملونقل دریایی از شرکتهای کشتیرانی و مدیران بنادر تا نهادهای مقرراتگذار بینالمللی، نمیتواند بدون در نظر گرفتن پیامدهای اقلیمی، برنامهریزی راهبردی انجام دهد.
افزایش احتمال خسارات ناشی از شرایط ناپایدار جوی، بالا رفتن هزینههای بیمه و تعمیرات، تغییرات پیشبینیناپذیر در عمق آبراهها و حتی ضرورت بازطراحی چرخههای لجستیکی، مجموعهای از واقعیتهای جدید را شکل دادهاند که صنعت دریایی ناگزیر از پذیرش و مدیریت آنهاست. افزون بر این، تشدید گرمایش جهانی باعث شده برخی مسیرهای سنتی دریایی با ریسک بالا مواجه شوند و همزمان مسیرهای جدید مانند گذرگاههای قطبی، در حال تبدیلشدن به گزینههای بالقوه باشند؛ گزینههایی که هرچند فرصتهای تازه ایجاد میکنند، اما با نااطمینانیهای فنی، زیستمحیطی و مقرراتی گسترده همراهاند.
جامعه جهانی نیز با وضع مقررات سختگیرانهتر برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای، بهویژه در چارچوب سیاستهای سازمان بینالمللی دریانوردی، مسیر تحول صنعت دریایی را شتاب بخشیده است. الزام به استفاده از سوختهای پاکتر، کاهش شدت انتشار کربن و توسعه فناوریهای نوین پیشرانه، نهتنها ماهیت فنی کشتیها را متحول میکند، بلکه شکلگیری الگوهای جدید سرمایهگذاری، رقابت و همکاری میان شرکتها و کشورها را رقم میزند. برای کشورهایی مانند ایران که نقش مهمی در تجارت منطقهای دارند، تغییرات اقلیمی
افزایش احتمال خسارات ناشی از شرایط ناپایدار جوی، بالا رفتن هزینههای بیمه و تعمیرات، تغییرات پیشبینیناپذیر در عمق آبراهها و حتی ضرورت بازطراحی چرخههای لجستیکی، مجموعهای از واقعیتهای جدید را شکل دادهاند که صنعت دریایی ناگزیر از پذیرش و مدیریت آنهاست. افزون بر این، تشدید گرمایش جهانی باعث شده برخی مسیرهای سنتی دریایی با ریسک بالا مواجه شوند و همزمان مسیرهای جدید مانند گذرگاههای قطبی، در حال تبدیلشدن به گزینههای بالقوه باشند؛ گزینههایی که هرچند فرصتهای تازه ایجاد میکنند، اما با نااطمینانیهای فنی، زیستمحیطی و مقرراتی گسترده همراهاند.
جامعه جهانی نیز با وضع مقررات سختگیرانهتر برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای، بهویژه در چارچوب سیاستهای سازمان بینالمللی دریانوردی، مسیر تحول صنعت دریایی را شتاب بخشیده است. الزام به استفاده از سوختهای پاکتر، کاهش شدت انتشار کربن و توسعه فناوریهای نوین پیشرانه، نهتنها ماهیت فنی کشتیها را متحول میکند، بلکه شکلگیری الگوهای جدید سرمایهگذاری، رقابت و همکاری میان شرکتها و کشورها را رقم میزند. برای کشورهایی مانند ایران که نقش مهمی در تجارت منطقهای دارند، تغییرات اقلیمی